prog: 2308
squelettes/rubrique-3.html

Only the Sky is the Limit

Op 22 september 1998 sterft Semira Adamu tijdens een zesde poging tot uitwijzing. Ze werd verstikt met een kussen door enkele rijkswachters die volgens het boekje handelden. Semira was een asielzoekster uit Nigeria die een negatief antwoord had gekregen. Ze was 20 jaar oud. Ze werd in het gesloten centrum 127bis geplaatst, waar ze al snel de rol opnam van klokkenluider voor het Collectief tegen de uitwijzingen. Ze getuigde van de werking van deze gevangenissen voor vreemdelingen, en informeerde over de uitwijzingsdata van haar medegedetineerden. Semira belichaamde, op haar manier, de strijd van vrouwen voor hun waardigheid en de weerstand tegen het onmenselijke asiel- en migratiebeleid.
Haar dood bracht een algemene verontwaardiging teweeg. "Dat nooit meer!" Een belofte die niet gehouden werd. Twintig jaar sterft Mawda Shawdi, een Turks-Iraaks meisje van 2 jaar, gedood door een kogel van politieagenten op bevel van de autoriteiten. De Europese Unie trekt haar muren steeds hoger op, bewapent haar grenzen, verandert gastvrijheid in vijandigheid. De begrippen "kampen", "gesloten centra", "jacht op migranten", "razzia’s", "opsluiting van gezinnen" komen weer boven water drijven - als ze ooit al verdwenen waren?
Vierendertigduizend driehonderdéénenzestig doden waar "akte" van is genomen in Fort Europa. Als we even verder gaan dan de abstractie van hoge cijfers (die onvolledig zijn trouwens), verder dan de gemediatiseerde slachtoffers, zijn er tal van mensen die we niet bij naam kunnen noemen, die stierven op zee, in de woestijn, de bergen, door uitwijzingen, slagen en verwondingen, vernederingen, door "verloren kogels". En voor zij die de oversteek wel halen wacht de volledige afwezigheid van menselijke, sociale, medische en politieke bescherming. Een afwezigheid en onverschilligheid die doodt, verwondt, vernedert, verpulvert. België zit in de voorhoede van deze sinistere evolutie. Ons land zet de regels van het asielrecht op de helling, rukt gezinnen uit elkaar, ontkent de specifieke situatie van vrouwen, respecteert de kinderrechten niet, werkt samen met dictatoriale staten...

Voor zij die hier of elders asiel zoeken: "Only the sky is the limit!". Deze zinsnede, tussen glimlach en traan, is de leuze van jonge bannelingen. Gedreven door de noodzaak om voet aan wal te krijgen, daar waar men hen tevergeefs en systematisch de doorgang ontzegt, is het een akte van veerkracht en hoop, een appèl. In het hart van hun vaak verschrikkelijke omzwervingen kloppen levenslust, woede-uitbarstingen, wilskracht en solidariteit. Ons programma neemt die levenskracht als uitgangspunt. Hiermee ondergraven we de Europese migratiepolitiek, en geven we gezicht, lichaam en persoonlijkheid aan de rechtstreeks betrokkenen en aan onze blik op deze "bannelingen" en onze "gastvrijheid". Extatische solidariteit wanneer een groep vrienden epische strategieën uitdoktert om de grenzen over te steken. Vriendschap in de kampen in de woestijn van Neguev, aan de rand van de havens van Calais of van Melilla, tot in het centrum van Brussel... Hoop om hier samen te kunnen leven in de door de plattelandsvlucht leeggelopen dorpen. Ontmoetingen op allerlei vlakken: muzikaal, cinematografisch of gewoonweg vriendschappelijk.

Hoekstenen van deze programmatie zijn "L’Héroïque Lande" van Nicolas Klotz en Élisabeth Perceval, en "Between the Fences" van Avi Mograbi. Het zijn hardnekkige cineasten, directe getuigen en verzetsstrijders. Dat geldt ook voor Juliano Mer-Khamis, Israëlisch acteur en regisseur, met wie we met "Arna’s Children" gewelddadige territoriale kwesties blootleggen. Grondgebied dat men bezet, verbiedt, oversteekt, bereikt, bewoont, in zich draagt.

Dit programmatie kwam tot stand met Le P’tit Ciné en de Coördinatie Semira Adamu 2018. Het maakt deel uit van een actiemaand met debatten, bijeenkomsten, theater, lezingen, concerten… georganiseerd door collectieven, verenigingen en militanten. Meer info: www.semiraadamu2018.be



Nicolas Klotz & Elisabeth Perceval, 2017, FR, DCP, fr ov fr & eng ond,, 225'

Nicolas Klotz en Elisabeth Perceval hebben we vroeger al eens uitgenodigd, bij de tiende verjaardag van Nova. Toen waren ze net klaar met de film "La Blessure". We zijn nu tien jaar verder en we volgen nog steeds het pad van deze filmmakers. Ze ontrafelen morele en ethische kwesties wat hen in de winter van 2016 bijna vanzelfsprekend naar Calais leidde. Het is de periode waarin de Franse overheid er de ‘Jungle’ vernield. De camera volgt in alle rust de dagelijkse handelingen van de bewoners, het zetten van een kopje thee, het vuur oprakelen,… Een statische camera mengt zich in stilte tussen de verschillende groepen bewoners. De lange sequenties brengen langzaam fragmenten van verhalen naar boven. Allemaal samen vormen ze beetje bij beetje een portret van de Hel op aarde zoals Dante die had beschreven. Deze mannen en vrouwen komen terug, soms bezeten door de duivel, soms uiterst levenslustig zoals Almaz, de Eritrese vrouw met een ietwat gebroken lach. Door de modderige wegen, de krakkemikkige barakken en de kleine winkeltjes lijkt de Jungle een gevaarlijk oord, maar de plek biedt ook geborgenheid, met korte momenten van vreugde en warme vriendschappen. Van hieruit ontwaar je het paradijs, aan de overkant van de zee, ver achter de politiekordons en de hekkens. "L’Héroïque lande" is een episch fresco, een verhaal van duizend stemmen over een reis tussen leven en dood, ondernomen door de helden van vandaag. Ondanks de tegenslagen werd Dante uiteindelijk naar de hemel geleid door Beatrice. Vanuit Engeland, het paradijs waar zo lang naar werd verlangd en dat eindelijk ook werd bereikt, belt Zeid: “Fuck England, Baba. I miss the Jungle."

07.10 > 18:00 : Ontmoeting met Nicolas Klotz & Elisabeth Perceval.
06.10 > 14:00 (Bozar) : Masterclass met Nicolas Klotz & Elisabeth Perceval (in co-organisatie met de filmclub van INSAS)

07.10 > 18:00   + 14.10 > 19:00 + 21.10 > 19:00
6€ / 4€


Nathalie Nambot & Maki Berchache, 2014, FR, 35mm, fr ov , 75'

In de nasleep van de Tunesische revolutie, na de val van Ben Ali, trokken 25.000 jonge Tunesiërs via Lampedusa naar Europa. Maki Berchache is een van hen. Op basis van zijn relaas, met beeldfragmenten, verhalen, vrienden met wie hij reisde of in Parijs ontmoette, komt “Brûle la mer” terug op deze poging tot vrijheid en het geweld van een geweigerde gastvrijheid. “Brûle la mer” is het verbranden van grenzen, wetten en papieren die verhinderen om voor zichzelf te beslissen waar je heengaat. De zee verbranden is ook je vorige leven verbranden, je land en familie verlaten. Het is ook de energie produceren die nodig is voor het creëren van nieuwe broederschappen, op een plek die je je langzaam eigen maakt. Met hun film wilden Nathalie Nambot en Maki Berchache de intelligentie van de collectieve strijd in beeld brengen. De levenskracht die uit hun werk naar voren komt, zet ons aan om de handschoen op te nemen.

+ A l’usage des vivants / Semira Adamu

Pauline Fonsny, 2018, BE, fr & eng ov fr ond,, 25'

Eerste vertoning van een werkversie van deze film waarin twintig jaar na de moord op Semira Adamu, twee vrouwen vertellen... Met hun oorlogskreet brengen ze de realiteit van de gesloten centra, van de opsluiting, het lijden van gedetineerden, het misbruik van bewakers en gendarmes.

+ Ali Aarrass Koor

Ali Aarrass, een Belgisch-Marokkaanse burger, werd gearresteerd op verdenking van terrorisme en in 2008 in Spanje gearresteerd. Nadat hij buiten vervolging werd gesteld, werd hij illegaal uitgeleverd aan Marokko, waar hij nooit heeft gewoond. Hij zit sinds 2010 gevangen na bekentenissen onder foltering. Rond Farida Aarrass, de zus van Ali, ontstond een koor van vrouwen, activisten, actrices, beroeps- en amateurzangeressen, die het verhaal van Ali Aarrass op scene brengen. De lange versie van het Ali Aarrass Koor zal in april 2019 in het Théâtre National worden voorgesteld. Ter gelegenheid van de herdenking van Semira Adamu opent het koor de coulissen om enkele liederen uit haar repertoire te delen en nieuws over Ali Aarrass te brengen .

In aanwezigheid van de regisseuses Pauline Fonsny en Nathalie Nambot.

23.09 > 20:00  


Avi Mograbi, 2016, FR-IL, video, ov fr ond,, 84'

Israël, een klein land van 8 miljoen inwoners, telt 50.000 Afrikaanse asielzoekers die begonnen toe te stromen in de tweede helft van de jaren 2000. Geconfronteerd met deze migratiegolf uit Sudan, uit het door oorlog verscheurde Darfur, en Eritrea, ten prooi aan een dictatoriaal regime, doet de Israëlische regering geen enkele moeite om deze ballingen op een fatsoenlijke manier op te vangen. In plaats daarvan wil de overheid "het probleem elimineren" op onmenselijke wijze, door aan niet-Joodse asielzoekers het vluchtelingenstatuut niet toe te kennen, waar ze volgens de Conventie van 1951 wel recht op hebben. Het Holot-vluchtelingenkamp, ​​eigenlijk een gevangenis, ligt in de Negevwoestijn, en is de fysieke incarnatie van dit beleid. Hier gaan Avi Mograbi en theaterregisseur Chen Alon asielzoekers ontmoeten. Samen met hen bevragen ze het vluchtelingenstatuut in Israël. Wat is de trigger die deze mannen en vrouwen op een dag aanzet om alles in de steek te laten om het onbekende in te duiken? Waarom weigert Israël, nochtans het land van bannelingen, het lot van mensen op de vlucht voor oorlog, armoede en vervolging te erkennen? Zijn Israëli’s die met vluchtelingen werken in staat om zich in hun schoenen te plaatsen? Kan hun collectieve onderbewustzijn ontwaken? Dankzij de techniek van "Theater van de onderdrukten" zorgen de regisseurs ervoor dat de vluchtelingen er geleidelijk hun eigen film van maken.

28.09 > 20:00 + 06.10 > 22:00
6€ / 4€


Nicolas Klotz & Thomas Ostermeier, 2017, DE-FR, DCP, ov fr & eng ond,, 92'

Ter gelegenheid van een reis in Palestina rond zijn werk over Shakespeare, gaat de Duitse regisseur Thomas Ostermeier op zoek naar sporen van zijn vriend Juliano Mer-Khamis die in 2011 op straat werd vermoord. Vragen, stiltes en ontmoetingen leidden zijn pad naar een kamp in Jenin, naar een Palestijnse gevangenis, naar Tel Aviv, om proberen te begrijpen wie Mer-Khamis wilde vermoorden, militant, activist, stichter van Freedom Theater in Jenin, acteur in de films van Gitaï, charismatisch theaterregisseur. Hoe verder zijn onderzoek vordert, hoe meer pistes open liggen, verdwijnen, vervagen... En de film volgt, dwaalt, weeft zijn zoektocht aan die van Hamlet, het werk van Mer-Khamis, de beelden van zijn film "Arna’s Children". Beetje bij beetje ontvouwt zich in dit labyrint van beelden bruusk onderbroken door elektrische gitaar, in de loopgraven van individuele en collectieve verhalen, in zijn heen- en weergaan tussen gisteren en vandaag, een middeleeuwse epische ballade: het verhaal van een man, zijn broers en zijn veldslagen. En wat deze zoektocht en film onophoudelijk voortstuwt, wat Klotz aan Ostermeier bindt, Ostermeier aan Mer-Kamis, Mer-Kamis aan zijn vroegere kameraden die nu soldaten zijn, is vriendschap. En de deugden die de troubadours van vroeger bezongen: eer, moed, loyaliteit.

In aanwezigheid van Nicolas Klotz en Elisabeth Perceval op 6 oktober

06.10 > 19:00   + 14.10 > 17:00 + 21.10 > 17:00
6€ / 4€


Juliano Mer Khamis & Danniel Danniel, 2002, IL, video, ov fr & eng ond,, 84'

Yussef pleegt een zelfmoordaanslag in 2001. Ashraf werd gedood door het Israëlische leger in 2002. Alla had het bevel over een groep verzetsstrijders tot aan zijn dood in 2003. Als kinderen waren ze veelbelovende acteurs van het theatergezelschap dat regisseur Juliano Mer-Khamis had opgericht in de jaren 1980 in het Jeninvluchtelingenkamp met zijn moeder Arna, afkomstig uit een zionistische familie, maar getrouwd met een Israëlische Arabier die de Communistische partij leidde. In die tijd filmde Juliano Mer Khamis repetities en opvoeringen. In 2002 keerde hij terug naar Jenin om te zien wat er was geworden van de kinderen die hij toen had gekend. Hij wilde hun keuzes en levenswandel proberen te begrijpen. Het resultaat is een angstaanjagend groepsportret, een film die getuigt van een grote menselijkheid en tegelijk compromisloos verhaalt over een verloren generatie Palestijnen, veroordeeld door de Israëlische bezetting. Deze film leidt enkele jaren later tot de oprichting van het Freedom Theater in Jenin door Juliano Mer-Khamis. Zo zette hij het werk van zijn moeder verder, tot aan zijn eigen tragische dood in 2011.

30.09 > 22:00 + 12.10 > 20:00
6€ / 4€


Estephan Wagner, Moritz Siebert & Abou Bakar Sidibé, 2016, DK-ML-NL, DCP, fr ov , 80'

De Gourougouberg kijkt uit over de Spaanse enclave Melilla in Marokko. Op deze dorre berg, biotoop van ezels en zwerfhonden, houdt een gemeenschap van mensen uit verschillende Afrikaanse landen zich schuil. Ze zijn op zoek naar dat stukje land waar men heen moet gaan om verder te leven. Aan één van hen vertrouwden Moritz Siebert en Estephan Wagner hun camera toe. Abu Bakar Sidibé is helemaal hierheen gekomen om te wachten op nevelige nachten die geschikt zijn om over te steken. Hij riskeert zijn leven wanneer hij zich met vele anderen op de hoge hekken werpt om ze onder hun gewicht te laten bezwijken. Met zijn toevallige kameraden droomt hij dagelijks een leven van verwachtingen en angsten, rouw en hoop, plunderingen en voetbalwedstrijden. En hoewel de filmmakers er zijn voor de montage waarin ze dreigende beelden van bewakingscamera’s vermengen met beelden die nu eens vredig dan weer bevend zijn, zien we hen niet in beeld. Abou, filmer en gefilmd, deelt zijn leven om te vertellen over de moed van deze mensen, en om aan het andere einde van de camera hun waardigheid op te bouwen.

22.09 > 20:00 + 29.09 > 22:00
6€ / 4€


Shu Aiello & Catherine Catella, 2016, FR-IT, DCP, fr & it ov fr ond,, 90'

Deze documentaire toont de concretisering van het begrip “gastvrijheid”. Wat begon als een individuele daad leidde naar een institutionele werking. Het oorspronkelijke doel van een dorp, verlaten door de jongere generaties, om te vechten tegen de Calabrische maffia, stelde hen in staat om hun stem opnieuw te laten weerklinken. Een burgemeester haalt op een dag, na de aankomst van een boot met "nieuwe migranten", 10 Koerden in het huis. De individuele impact wordt collectieve kracht. Deze film laat zien dat niets verworven is, dat de oorzaken van migratie van de oudheid tot vandaag vaak dezelfde zijn. In een opeenvolging van lange opnamen, landschappen, beelden en verhalen van allerlei aard, wisselt deze meervoudige film stemmen van nieuwe bewoners af met die van de "oude", van wie passeert, blijft, weggaat, van wie terugkomt en nooit zal terugkomen. Riace, dit dorp aan de rand van horizonten, werd Ithaca, een plaats van aankomst en vertrek. Deze documentaire biedt een stevige sprankel echte hoop.

22.09 > 22:00 + 30.09 > 20:00
6€ / 4€


Antonio Augugliaro, Gabriele Del Grande & Khaled Soliman Al Nassiry, 2014, DCP, ar & it ov fr ond,, 98'

Een Italiaanse journalist en een Palestijnse dichter besluiten om een ​​groep Syrische vluchtelingen te helpen naar Zweden te gaan met een witte bruidsjurk als laissez-passer... Welke politieagent is zo dwaas om in zijn hoofd te halen dat een bruiloftsstoet enkel een dekmantel is, bedacht door filmmakers om Europa rond te trekken door controles te omzeilen? Dankzij crowdfounding werd "Io Sto Con La Sposa" het voorbeeld bij uitstek van een documentaire waarin de camera een volwaardig personage vertolkt in een prachtig verhaal dat stukje bij beetje geschreven wordt. Een ode aan de durf, solidariteit en burgerlijke ongehoorzaamheid. En bijkomend stelt de film het negatieve beeld bij van de smokkelaar, die al te vaak voorgesteld wordt als een gewetenloze mensenhandelaar. En tot slot is het een lange neus naar de bewakers van Fort Europa, die de auteurs van de film recht naar de gevangenis hadden kunnen sturen in plaats van naar het filmfestival van Venetië.

23.09 > 18:00 + 29.09 > 20:00 + 04.10 > 22:00
6€ / 4€


Paola Stévenne, 2002, BE, video, fr ov , 60'

Paola Stévenne maakte deel uit van het Collectief tegen de Uitwijzingen in de jaren 90. Ze herinnert zich 26 september 1998, toen 5000 mensen zich bevonden in de Sint-Michiel en Sint-Goedelekathedraal voor een eerbetoon van burgers als reactie op de dood van Semira Adamu. Maar enkele weken later zijn de media de zaak alweer vergeten. De filmmaakster echter wil niet vergeten. "Ik wilde een Belgisch verhaal vertellen, het verhaal van Schengen. Schengen bouwde een 10 meter hoge muur in de enclave Ceuta, op de grens tussen Spanje en Marokko. Ik wilde de Schengen-zone oversteken vanuit het zuiden en verder noordwaarts trekken. Ik wilde zien wat er aan het veranderen was. In vier en een halve maand ging ik van Ceuta, Madrid, Marseille, Andalusië, Parijs, Brussel, Berlijn, naar de grenzen van Polen. Ik heb gezocht naar wat "een buitenlander zijn" betekent in Europa vandaag. Ik heb geluisterd naar verhalen, herinneringen, hoop, angsten en de plannen van "vreemden".

+ Chants d’elles

Aline Moens & Fatima Abgar, 2007, BE, video, fr ov , 10'

Elkeen geeft liederen door in haar taal, deelt woorden, klanken en betekenis, laat beelden komen. In de bergen en onder de zon, laat ze haar huis en haar eenzaamheid als migrante achter zich, en keert ze terug naar huis, in haar culturele intimiteit. Liederen krijgen vleugels die haar aan thuis doen denken.

In aanwezigheid van de regisseuse.

04.10 > 20:00  


Met asielzoekers uit het Fritz Toussaintcentrum en vrijwilligers hebben het Atelier Graphoui en Artikel 27 een visueel en sonoor creatieproject gemaakt over de stad, de plek waar men is, waar men vandaan komt. Net zoals de stad een laboratorium is voor ontmoeting en experiment, wordt de stenopé (of gaatjescamera) hier gebruikt als model om gevoelens op beeld vast te leggen, om onze decors te heruitvinden, met een zoom om onze klanklandschappen te schilderen, met een blik op een dagelijks bestaan, een centrum, een plein, een wijk.

23.09 > 19:00


De coördinatie Semira Adamu en de Coördinatie van mensen zonder papieren (onafhankelijk netwerk van militante collectieven van mensen zonder papieren - http://sans-papiers.be) organiseren samen enkele activiteiten. Naast de debatten, het theater en de concerten, bieden de collectieven van mensen zonder papieren gastentafels aan, het hele jaar door in de panden die ze bezetten en op sociaal-culturele plekken. Afghanistan, West-Afrika, Latijns-Amerika, Nigeria zijn enkele van de smaken uit dat onmisbare elders.

Vrije en bewuste bijdrage – de opbrengst gaat naar de Coördinatie van mensen zonder papieren

23.09 > 19:00 + 27.09 > 19:30 + 13.10 > 20:00


"Weigering te zijn. Te volgen.
Asiel van niet-mensen:
Ik weiger daar te leven
Met de regerende wolven
Straten - schreeuwen: weigering.
Wat betreft de haaien van de vlaktes -
Neen ! - Glijden: ik weiger -
Langs de geketende ruggen.
Verstopte oren,
En mijn ogen zijn verward.
Aan jouw dwaze wereld
zeg ik enkel: weigering."

Fragment uit een gedicht van Marina Tsvetaeva

Dichters, muzikanten, strijders-slammers, met stemmen en vuisten, rondom en voor vergeten en onzichtbare stemmen: Met vast en zeker: Antoine Boute, Maïa Chauvier, Dante, Caroline Deyber, Célestin de Meeus, Léïla Duquaine, Akram Hamo, Said Codm Elouizi, Elisabeth Severino Fernandes, Vincent Granger, Aliette Griz, Saïdou Ly, Law Tiste, Maky, Els Moors, MEDEX - Musée éphémère de l’exil, Tom Nisse, Serge Noël, Alice Perret, Milady Renoir, Joëlle Sambi Nzeba, Jérémie Tholomé, Laurence Vielle, en andere vriend’inn’en...

Met een slamkoor als afsluiter.

Vegetarische maaltijd aan bewuste prijs door een collectief van mensen zonder papieren.

Inkom: Vrij en bewuste bijdrage – de opbrengst gaat naar de Coördinatie van mensen zonder papieren.

27.09 > 20:00  
Gratis


Nocturne

District 9

Neill Blomkamp, 2009, ZA-CA-US-NZ, video, eng ov fr & nl ond,, 112'

District 9 is een nieuwe sloppenwijk in Johannesburg, een vluchtelingenkamp waar buitenaardse wezens verblijven die gedwongen zijn om onder de Zuid-Afrikaanse hemel te verblijven na een technisch probleem. Na verloop van tijd kiest de regering voor de uitzetting naar een gloednieuw kamp in een of ander godvergeten gat en vooral uit de buurt van “de mensen”. Een verhuizing die gebeurt op alle mogelijke wijzen en vooral met "strenge maar humane" middelen zoals onteigening en uitschakeling van onwilligen.
Opgezet als een onderzoeksdocumentaire is "District 9" waarschijnlijk een van de meest bittere en schokkende films over de behandeling van vluchtelingen die de popcultuur de afgelopen jaren heeft voortgebracht. Of ze Afghaan, Nigeriaan of alien zijn, de minachting en haat voor wat anders is worden op kookpunt gebracht door de media en politiek-politie gestook. Rest nog het hoofdpersonage waarvan de regisseur er een duivels plezier in schept om hem extra-hatelijk te maken, doortrokken als hij is van lafheid en racisme. Voeg daar de heerlijke speciale effecten aan toe, en je krijgt een van de beste genrefilms van de jaren 2000.

28.09 > 22:00
6€ / 4€


Luistersessie

Radio Syria

Collectif, 2018, BE, audio, fr ov 50'

"Radio Syria" is een radio-creatie in twee afleveringen van Syrische vluchtelingen en een productie van het Atelier Graphoui. Deze fascinerende collectieve realisatie onthult een caleidoscoop van herinneringen en ervaringen die werden beleefd vanaf de eerste vluchtmomenten tot de aankomst in Brussel, via onder andere gevangenissen en grenscontroles. Met het intelligente gebruik van het radiomedium kan een klanklandschap krachtig en subtiel de angsten en trajecten van elk van deze migranten oproepen. De getuigenissen in de kalmte en met een beetje afstand, maken het mogelijk om de bijzonderheden van deze levenslopen voelbaar te maken zonder in sensatiezucht te vervallen.
De luistersessie vindt plaats in aanwezigheid van enkele radiomakers van "Radio Syrië".

De luistersessie vindt plaats in aanwezigheid van enkele radiomakers van "Radio Syrië".

11.10 > 20:00   + 11.10 > 22:00  
Gratis


Nova organiseert het slotevenement van het programma dat werd gelanceerd door de Coördinatie Semira Adamu 2018, een tijdelijke vereniging van meer dan honderd verenigingen, collectieven en individuen. De 13e oktober is in zekere zin ook een openingsavond met een bijeenkomst om samen na te denken over mogelijke pistes vanuit ieders actieterrein om de regularisatie van alle mensen zonder papieren te eisen, in afwachting van een echt vrij verkeer van personen en gelijke rechten voor iedereen - stopzetting van uitwijzingen en afschaffen van de gesloten centra, systematische veroordeling van racistisch, patriarchaal, politie en staatsgeweld. Deze bijeenkomst wordt opgebouwd op basis van de ideeën die vooraf en tijdens de acties van september en oktober 2018 zijn verzameld. Aarzel niet om met jouw steentje bij te dragen. En om de vechtlust aan te wakkeren zijn er een concert van Kel Assouf en de uiterst dansbare grooves van Rokia!

13.10 > 18:00  
Gratis


Concert

Kel Assouf

In 2006 richt Anana Harouna in Brussel de groep Kel Assouf op wat zoveel betekent als "nostalgie" en "zoon van de eeuwigheid" in de Tamashek-taal. De groep evolueert van een universum dat dicht aanleunt bij dat van Tinariwen om meer en meer rock te worden. Twee albums bij Igloo Records weerspiegelen deze evolutie. De korte zinnen van Anana Harouna op muziek geïnspireerd op de traditionele keltamasheq hebben de beknoptheid van de Japanse haiku. Zij roepen het leven in de woestijn op en pleiten voor vrede in de wereld. Leven tussen Brussel en Agadez wordt voor hem een ​​belangrijke bron van inspiratie. Een minimalistisch powertrio, met Sofyann Ben Youssef op orgel en Moog SUB 37 en Olivier Penu op drums naast de gitaar van Anana Harouna, brengt het verzet tegen onrecht uitdrukkelijk op de voorgrond. Afrikaanse tranceritmes gespeeld door rockmuzikanten voeren ons naar een dansvloer ergens tussen Londen en Niamey.

Foto: Maël G. Lagadec

13.10 > 22:00
6€ / 4€


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 2309
prog: 2308
pos: aval