prog: 40
squelettes/rubrique-3.html

compil2

Wanneer John Smith zijn eerste korte films maakt in de jaren `70, is de structuralistische beweging op zijn hoogtepunt in Groot-Brittannië, zowel in de experimentele film als in de literatuur. Alhoewel zijn eerste films passen in deze beweging, behoort hij alreeds tot een tweede golf van cineasten die refereren naar het structuralisme en tegelijkertijd er afstand van nemen. John Smith maakt films die humor gebruiken om nieuwe narratieve vormen te creëren, maar deze op zijn beurt ook in vraag te stellen. Deze humor is een terugkerend element in bijna al zijn films en is van een bijzonder soort omdat hij vertrekt van dubbele bodems en connotaties in de Engelse taal, terwijl het visuele aspect domineert. John Smith, die ook leraar is aan een Londense filmschool, realiseert enkel korte films. Het merendeel hiervan circuleerde op festivals zowat overal ter wereld. Voor België zijn deze vertoningen zo goed als een première!



Een compilatie voor de cursisten Engels voor gevorderden (behalve het woordenloze filmpje "lost sounds"). Maar laat dat je niet afschrikken, het visuele aspect van deze verrassende Smith-compilatie is op zich al het ontdekken meer dan waard!

21.04 > 22:00


Een confrontatie tussen teksten uit "Word Associations and Linguistic Theory" van Herbert Clark en beelden van tijdschriften. Maar het is geen visuele vertaling van academische stellingen. Smith maakt gebruik van de dubbelzinnigheid van de Engelse taal en speelt met de term "betekenis" (van zowel woord als beeld). Hij stelt de gewoonte in vraag om de betekenis van woorden, beelden en concepten als gekend te beschouwen. Het geheel is gestructureerd als een soort rebus, met abrupte afwisselingen tussen woord en beeld. Verdwaal niet!



Een nostalgische glazenmaker legt ons zijn kunde uit en zijn theorieën. Maar zoals we gewoon zijn van John Smith, blijft het hier natuurlijk niet bij. Hij vindt metaforen die het "glas" verbinden met het licht en de cameralens, in een film die vooral gaat over het geheugen, over de perceptie van de dingen en over hun verandering. Als permanente evenwichtsoefening tussen een vorm van realisme en kunstgrepen (die soms worden ontmaskerd), is "Slow Glass" ondanks de ironische toetswaarschijnlijk de meest "serieuze" film van John Smith. Maar maak jezelf niets wijs over wat je "serieus" noemt! Want zijn snelle montage, met effecten van split screen en jump cut, zijn best brutaal.



Nooit in de verleiding gekomen om één van die op straat rondslingerende audiocassetten (ja, die overblijfselen uit een ander technologisch tijdperk) met hun in de wind wapperende of in de goot kolkende magnetische banden op te rapen, mee naar huis te nemen, en te beluisteren? John Smith kon niet aan de verleiding weerstaan en maakte een filmpje over zijn sonore zoeken zwerftochten in een wijk in West-Londen, samen met kompaan Graeme Miller, artiest-muzikant. Ze plukten geluidstape uit de takken van bomen, bevrijden ze uit verkeersborden en paraboolantennes. De stedelijke micro-omgevingsportretten die deze tochten opleverden zijn voorwaar absoluut niet fake: John en Graeme klommen echt in bomen en electriciteitspalen!



Een echt "miniatuurtje", waarin we het geheim leren kennen hoe te communiceren met een klein amfibie! In zestig seconden...



squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 48
prog: 40
pos: aval