prog: 212
squelettes/rubrique-3.html

compils

Eind de jaren ’60 en tijdens de jaren ’70 kwam in de zogenaamde experimentele film een beweging op van cineasten/kunstenaars die de filmervaring wilden losmaken van het vaste scherm. Men had het over "expanded cinema", over film die uit z"n kader komt en in een vrijere ruimte dan dat enge doek experimenteert. Aangezien we deze films niet meer kunnen brengen - ze werdens op 2, 3, 10, ... schermen werden geprojecteerd, met aartsmoeilijke instructies, en bestaan vaak niet meer als dusdanig- kozen we voor twee compilaties die zich inspireerden op deze experimentele tijd (die nu trouwens weer populair wordt). Films van doorgewinterde chemische en pelliculaire manipulatoren, die vaak voor podiumkunsten werden bedacht.



- Allures
Jordan Belson, USA, 1961,16mm, 7"

Men beschrijft de filmstijl van Jordan Belson vaak als Œkosmisch". Met de schilderkunst en de animatiefilm als achtergrond, werkte Belson op het einde van de jaren "50 voor het planetarium van San Francisco. Daar werkte hij samen met de componist Henry Jacobs aan de historische Vortex Concerten, een combinatie van elektronische muziek en projectie. "Allures" typeert zijn overgangsfase naar een meer organische cinema, met wonderlijke explosies en transformaties.

- Yantra
James Whitney, USA,1950-1957, 16mm, 8"
- Lapis
James Whitney, USA, 1963-1966, 16mm, 10"

De gebroeders John en James Whitney zijn pioniers van de "kinesthetische" cinema, met focus op Œpure" beelden in beweging, vaak gecreëerd door systemen van lichttransmissie. Op het einde van de jaren "50 oriënteerde James zich naar een beeldvorming gerelateerd aan mythes en religieuze filosofie. "Yantra", waaraan tien jaar werd gewerkt, is gebaseerd op een met de hand uitgewerkt motief, herwerkt door optische effecten. Dit werk refereert naar de mythe van de schepping en naar de mogelijkheid van een eenheid tussen externe en interne werkelijkheden. "Lapis" werd gemaakt met een analoge computer en heeft een buitengewoon hypnotiserend effect. Met honderden bewegende lichtpuntjes wordt de Œmandala" uitgebeeld.

- Chromophonie
Alexandre Vitkine, USA, 1967, 16mm, 7"

Lang voor men begon te spreken over numerieke beelden of interactiviteit, was Alexander Vitkin (ingenieur en fotograaf van opleiding) al in de jaren "60 bezig met het creëren van beelden die verschillende analoge signalen (afkomstig van tv-schermen of een oscilloscoop) combineren en met apparaten die klank in beeld omzetten. "Chromophonie", met muziek van Alain Dubois, is samengesteld uit eenvoudige lumineuze beelden (afkomstig van de fysicus Jules Lissajous), die van vorm en traject veranderen. De film werd gemaakt met een TV en andere lampenapparatuur, en met een camera met een 6-kleuren-discus.

- #5
Joost Rekveld, Nl, 1994, 16mm, muet, 6" (3 écrans)
- #11, Marey-Moiré
Joost Rekveld, Nl, 1999, 35mm, 21"

Joost Rekveld betreedt het domein van de film met een muzikale bagage. Hij is gefascineerd door de eerste uitvinders/onderzoekers van cinematografische techniek en door de articulatie van lichtbundels. Zijn films onderzoeken de idee van beweging en de tijd inherent aan het beeld zelf. Zijn films vormen wonderlijke introspecties over de materie waarop het licht valt. "#5", geprojecteerd op drie schermen, onderzoekt de relatie tussen beeld en tijd. Drie films in één evolueren rond een diversiteit aan kleuren, verschillende beeldtypes en bandbreedtes. "#11, Marey-Moiré" is het resultaat van een onderzoek naar de wortels van de cinema en de nieuwe media in het algemeen. Tevens geïnspireerd door technieken van de chronografie. Een film over Œintermissie" in de cinema (zoals het aantal intervallen van de polsslag is ook een filmbeeld opgebouwd uit 24 beelden per seconde!)

08.02 > 20:00 + 10.02 > 22:00


- Threshold
Malcolm Le Grice, UK, 16mm, 1972, 10’ (2 screens)

De kleuren, hun behandeling, schakering, textuur, evenals de verkenning van hun intensiteit en sensoriële impact, zijn wederkerende elementen in de films van Le Grice. "Treshold" is een film met stuwende kracht in kleuren en vormen, die abstracte en concrete beelden vermengt, gaande van een eenvoudige beeldtaal naar één die grafisch en ruimtelijk steeds complexer wordt.

- Filmfinish
Paolo Gioli, I, 1986, 16mm, 10’ (silent)

Gioli is een veelzijdige artiest die zich tegelijkertijd toelegt op schilderkunst, wetenschap en Jacques Tati. Hij perverteert onophoudelijk de parameters van de foto- en filmcamera. Zijn werk put uit het werktuig zelf dat herleid wordt tot zijn primitieve essentie, en uit beelden die Gioli veelal kiest uit wat pré-cinema genoemd wordt.

- Remains to be seen
Phil Solomon, USA, 16mm, 1989, 17’

De films van Solomon (waarvan sommigen in samenwerking met Stan Brakhage) baden in een visuele en "morele" densiteit, vaak zeer zwart. Voor "Remains to be seen" gebruikt hij chemische en optische behandelingen die de film bedekt met een membraan van vlottende kristallen, die verzilveren en samenstollen. De beelden die hieruit voortkomen zijn als een "theater van de chirurgie".

- The death train
Bill Morrison, USA, 16mm, 1993, 17’

"The death train" werd oorspronkelijk gemaakt als onderdeel voor een opera.
Het is een referentie naar de filmgeschiedenis: sequenties van een trein en animaties van Zoetrope worden vertoond met actualiteitsbeelden en educatieve filmpjes van de jaren ’50. Elk fotogram is een compartiment van een trein die even halt houdt om geobserveerd te worden en een eigen leven leidt tijdens de vertoning alvorens verder te rijden.

+ Schichtwechsel

Christian Hossner, 1997, DE, 16mm, , 9'

"Schichtwechsel" is een film rond elementen die op de pellicule zelf staan, maar die niet noodzakelijk te zien zijn tijdens de projectie. We worden vlot meegeleid "in" en "rond" de geprojecteerde beelden, een beetje alsof het objectief van de camera in en uit de beelden gaat. De geluidsband draagt bij aan deze tijdelijke "zwevende toestand".

08.02 > 22:00 + 09.02 > 20:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 214
prog: 212
pos: aval