prog: 724
squelettes/rubrique-3.html

Films

Henry Cornelius, 1949, GB, 35mm, eng ov fr ond,, 80'

Stortregens, windhozen of net een ongenadig brandende zon... PleinOPENair zet onder alle omstandigheden door. Maar het openingsweekend vorig jaar op het Rijksadministratief centrum was zelfs voor de meest doorwinterde toeschouwer te nat. Zodat de openingsfilm «Passport to Pimlico» nooit helemaal vertoond werd. En dat is heel spijtig, want deze zelden vertoonde klassieker lijkt wel op maat gemaakt voor POA!

In de bloedhete zomer van het jaar 1949 staat de Londense wijk Pimlico in rep en roer. Door een mijnexplosie komt een reeks alliantieverdragen uit de 15de eeuw vrij. Volgens de documenten behoort Pimlico toe aan de Hertogen van Bourgogne! De bewoners verklaren Pimlico onafhankelijk, verbranden demonstratief hun papieren en richten douaneposten op; de Britse wet geldt immers niet meer op hun territorium.

Deze door-en-door Britse komedie berust op een niet eens zo knotsgekke anarchistische intrige met in de hoofdrol een reeks pittoreske personages. Niet te missen!

19.08 > 22:15


Jonas Geirnaert, 2004, BE, video, zonder dial, , 11'

Het leven is mooi in een doordeweeks flatgebouw. Bewoners communiceren er via hun wasmachine, hamerend gereedschap en luid blèrende televisies. Gelukkig landt er af en toe een pinguïn om de sleur te doorbreken. Helaas botst er eentje na een interplanetaire reis tegen het vensterraam op... Dit tekenfilmpje van een Gents student werd door de enthousiaste jury in Cannes bekroond nog voor de deliberatie plaatsvond!

19.08 > 22:00


Djibril Diop Membety, 1994, SN, 35mm, fr ov , 45'

Marigo, muzikant zonder instrument, ontwaakt volgens het beproefde scenario. Hij wordt gewekt door zijn huisbazin die de achterstallige huur opeist. Marigo heeft geen rooie duit, maar hij droomt van luxe, reizen en orkesten. Ontgoocheld dwaalt hij door de straten van Dakar, waar hij een man ontmoet niet groter dan zijn scheenbeen. Die laat hem een glimp opvangen van een wonderbaarlijke wereld enkel en alleen met een doodeenvoudig ticket voor de nationale loterij. Wat volgt is een onwaarschijnlijke tocht door de stad die de twee trawanten naar de rand van de waanzin brengt. In een tijd van meedogenloze steekspelen op de beurs en speculatieve zeepbellen, ontpopt Le Franc zich tot een modern sprookje zonder prinsessen en kussende kikkers.

20.08 > 22:00


"Le tentazioni del dottore Antonio" (de Verleiding) vertelt over de obsessies van dokter Antonio, toonbeeld van deugdzaamheid, die alle daden van wellust rigoureus afwijst. Wanneer op een dag op het terrein tegenover zijn huis een immens publiciteitspaneel wordt neergezet met veel trommels en trompetten, is zijn leven niet meer hetzelfde. Het paneel toont de wulpse rondingen van een model (Anita Ekberg) dat melk aanprijst. Maar naarmate de dokter het benauwder krijgt bij het aanschouwen van de vormen van deze 2-dimensionele vrouw, blaast hij haar leven in en dicht hij haar een ziel toe. Dit grappig relaas maakt deel uit van de film "Boccaccio ’70". De filmmakers wilden de censuur in toenmalig ItaliÎ aan de kaak stellen. Vandaag behoort naaktheid tot de gangbare esthetiek. Maar de fantasieÎn die eraan ten grondslag liggen, zijn die nog steeds brutaal, ontnuchterend en oppeppend? Oordeel zelf maar.

20.08 > 23:00


Henri Verneuil, 1981, FR, 35mm, fr ov , 132'

Men dicht aan Henri Verneuil, regisseur van talloze wat we noemen "typische franse films", de kwaliteit van groots visionair toe. Dit komt door èèn bepaalde film, namelijk "Mille milliards de dollars" uit 1981. Sommigen verbazen zich erover dat deze grote klassieker die kijkrecords versloeg toen hij op televisie uitgezonden werd, nu wel verbannen van het kleine scherm lijkt. Is "Mille milliards de dollars" een subversieve film?

Het verhaal gaat over een journalist die een schandaalverhaal publiceert: een industrieel zou in ruil voor een cadeau onder tafel een Franse onderneming verpatst hebben aan een Amerikaanse multinational. Ondanks de officiële versie van zelfmoord, denkt de journalist gemanipuleerd te zijn geweest. Volgens hem is het moord. Het onderzoek is geopend.... Bij het bekijken van deze film, krijg je vanzelf heimwee naar die goeie ouwe "polars". Die zijn zo goed als verdwenen, net zoals de figuur van de onderzoeksjournalist (hier mooi neergezet door Patrick Dewaere), bijna niet meer terug te vinden op de krantenredacties.

26.08 > 21:30


Het huis van Barbapapa Zie, hier komen de barbapapa’s! D’r is Barbapapa, Barbamama, Barbabenno, Barbabella, Barbabientje, Barbaborre, Barbabob, Barbabee, Barbalala. Dit kroostrijk gezin zoekt een huis...De Barbapapa’s houden van evidente en efficiÎnte oplossingen... Gezonde onbenulligheid!

27.08 > 21:30


George A. Romero, 1978, US-IT, 35mm, eng ov fr ond,, 126'

"Als er geen plaats meer is in de hel, zullen de pas gestorvenen terug komen om zich te wreken ..." Als de zombies de hele planeet overwoekerd hebben, kunnen de regeringsleiders alleen nog maar de situatie analyseren tijdens eindeloze televisiedebatten. Leger noch ordediensten schijnen bij machte om de niet aflatende stoet levende doden een halt toe te roepen. Vier overlevenden slagen erin te vluchten per helikopter. Ze landen op het dak van een supermarkt en beslissen zich vandaar uit te verdedigen. De strijd barst los. Dit eenvoudige uitgangspunt laat alle ruimte voor het verhaal en voor de gevoelens van de personages. Zombie is het tweede luik van een trilogie over levende doden ("De dag van de levende doden", "De nacht van de levende doden") waarin mensen en zombies strijden voor de hegemonie op aarde. Romero valt in deze film het consumentisme aan met uitgerafelde zombies tussen de rekken van de supermarkt. Deze "subtiele" allegorie ontleedt letterlijk lichaam en ziel van de mens, of die nu dood is of levend. Zombie is een mythische horrorfilm met ingrediÎnten als angst, spanning en natuurlijk ook afgrijzen (er kwamen enkele emmers oranjerode verf aan te pas). Toen de film uitkwam, in 1978, was de film KNT.

27.08 > 21:30


John Boorman, 1970, GB, 35mm, ov fr ond,, 104'

Voordat John Boorman echt bekend werd met films als "Excalibur", "Exorcist II" en "Zardoz", realiseerde hij in Engeland een film waarvoor hijzelf het scenario schreef: "Leo the Last" met Marcello Mastroianni. Het verhaal gaat over de laatste erfgenaam van een koninklijke familie ergens uit Centraal Europa die toevlucht zoekt in Londen in een huis in een verwaarloosde wijk. Ondanks de feesten die zijn entourage voor hem organiseert, verveelt Leo zich en observeert hij gedurende uren de vogels op het dak. Zo ontdekt hij beetje bij beetje zijn buurt, vol arme mensen, vaak van Afrikaanse afkomst. Hij haalt het in z’n hoofd hen te helpen door aan alle daklozen een woonst aan te bieden. Zijn omgeving herinnert hem eraan dat hij leeft van de huurinkomsten, maar leo is vastbesloten. Zijn nieuwe engagement geeft weer zin aan zijn leven... "Leo the Last" werd op locatie gedraaid in een straat in de Londense Nothing Hill-wijk. Deze woonwijk was voor afbraak bestemd, totdat de productie van deze film toegestaan werd. In ruil hiervoor, bouwden de filmmakers een speelterrein voor de kinderen.

"Leo the Last" werd bekroond op het festival van Cannes (beste regie) in 1970, maar is desondanks de minst bekende film van Boorman. Een herontdekking, voor iedereen!

02.09 > 22:00


Matt McCormick, 2001, US, video, eng ov fr & nl ond,, 16'

"Graffiti removal": daad gesteld met als doel het weghalen van graffiti’s en tags door er overheen te schilderen.

"Subconscious art": artistieke productie gerealiseerd zonder bewuste artistieke intentie.

In vele steden zowat overal ter wereld worden enorme sommen geld uitgegeven om graffiti en tags te verwijderen van gebouwen en bruggen. Maar wat indien de verwijdering van deze graffs en tags in realiteit nu eens èèn van de meest intrigerende en belangrijke artistieke bewegingen van deze eeuw zou zijn, wortelend in het abstract expressionisme, het minimalisme en het Russische constructivisme? Een juweeltje van een film, te bekijken met een stevige dosis humor.

02.09 > 21:30


Byt

The Flat

Wanneer een man de naïeve charme van een eenvoudige woonst ontdekt, wordt hij betoverd. Een wrede kracht beheerst de woning en het wordt zo erg dat de objecten in huis hem in zijn dagelijkse bezigheden tegenwerken. De man wordt zondebok van deze functionele eigenaardigheden, totdat hij verstek laat gaan. Deze kortfilm van Svankmajer, gefilmd in zwart/wit, mengt animatie van de "niet-geanimeerden" en het spel van de acteur, zwarte humor en surrealisme in een subtiele allegorie over vervreemding.

03.09 > 21:30


Jos Stelling, 1986, NL, 35mm, nl ov fr ond,, 95'

Een sneeuwlandschap, een trein en een mooie vrouw die per ongeluk uitstapt in een stationnetje in een verlaten stuk niemandsland. Enkel de wisselwachter, verantwoordelijk voor het tijdig wisselen van de sporen zodat de voorbijrijdende treinen de juiste richting inslaan, woont er. De volgende aansluiting is pas volgend jaar. Erger nog, de wisselwachter en de vrouw verstaan elkaar niet. Zij spreekt Frans, hij Nederlands. Een onmogelijke communicatie door taalverschillen, maar ook door herkomst en achtergrond. Een wereld van walsen en jaretellen komt in aanvaring met een wereldvreemde kluizenaar die leeft op het ritme van de denderende treinen. De vrouw, die noodgedwongen haar intrek neemt bij de wisselwachter, brengt hem danig in de war. Aanvankelijk is hij onverschillig, maar beetje bij beetje slaat zijn houding om in voorzichtige toenadering. Of het nu echt iets wordt tussen beiden, is uiteindelijk niet het belangrijkste in deze film van de Nederlandse autodidact Jos Stelling. Een mild-absurd en Becket-achtig gegeven, prachtige beelden van wisselende seizoenen en vooral heel veel treinen, zowel op het witte doek als boven onze hoofden, dit zijn de elementen waarmee we deze reeks openluchtfilms waardig afsluiten!

03.09 > 21:45


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 726
prog: 724
pos: aval