prog: 1163
squelettes/rubrique-3.html

Venezuela

*Wat wisten we van Venezuela, tien jaar geleden? Olie, Miss World... en dat was het zowat.
Sedertdien hebben we veel gehoord over Chávez, die linkse charismatische leider, die exotische populistische dictator - de media weten niet goed op welk been dansen. In het begin vertegenwoordigde Chavez vooral hoop, een uitzicht op beter voor eenvoudige mensen die zich eindelijk begrepen voelden door hun leiders. Er werden belangrijke veranderingen doorgevoerd, van grootscheepse alfabetiseringscampagnes tot allerlei sociale hervormingen, de manna van de petroleum kwam eindelijk bij het volk terecht.
In België hoorden we vaagweg praten over dit proces en de revolutie, soms enthousiast, soms sceptisch.
Met dit Venezuela-programma willen we de Venezuolaanse maatschappij in volle verandering van dichterbij bekijken, en nuances aanbrengen na 10 jaar Chávisme. Wij staan stil bij de sociale bewegingen en de echo die ze al dan niet vinden in de media ter plaatse.
Aan de ene kant hebben we het over de rol en de invloed van de media in dit Latijnsamerikaanse land. Zowel de commerciële media in hun destabiliserdende rol tegenover de overheid als de communautaire media die trachten om het standpunt van het volk te vertolken.
Aan de andere kant tonen we documentaires die het over basisorganisaties hebben en het volk dat zich organiseert, een centraal thema in het discours van Chavez. Een reeks getuigenissen staan ons toe om verder te kijken dat het officiële doscours. Want naast het icoon "Hugo Chávez" is er een volk dat strijds voor zijn eigen revolutie. Dit is een kleine poging tot het zich weer meester maken van het woord, ver van de grote leiders.*



Roman Chalbaud, 2005, VE, 35mm, ov fr ond,, 110'

Deze docu-fictie hertraceert de gebeurtenissen van "El Caracazo", een volksopstand die plaats vond in Caracas in februari 1989. Deze sociale explosie werd in de eerste plaats veroorzaakt door de verhoging van de vervoertarieven maar resulteerde in een bewustwording van de liberale oriëntaties van de regering van de CAP (Carlos Andrés Pérez). Deze revolte tegen de machthebbers en tegen de neoliberale maatregelen die het IMF oplegde, blijft een sluetelmoment om het traject van de sociale bewegingen in Venezuela te begrijpen.
Ondanks de vorm van deze docu-fictie die dicht aanleunt bij het genre van de Latijnsamerikaanse "telenovelas", slaagt de regiseur erin om de kijker mee te voeren naar het hart van deze gebeurtenissen. Hij brengt getuigenissen van mensen die erbij waren in beeld.

22.01 > 20:00


+ La señal es de todos

Angel Palacios, 2007, VE, video, ov fr ond,, 56'

Deze documentaire gaat over het veelbesproken geval "RCTV", een private televisiezender waarvan Chavez weigerde om hun uitzendvergunning te verlengen. Dit feitelijke verbod heeft vele reacties uitgelokt in Venezuela. Zowel van de kant van de medestanders van Chavez die zich verheugden dat deze commerciële zender die zoveel geweld, leugens en dommigheden verkondigde eindelijk uit de ether verdween, als van de kant van Chavez’ tegenstanders die in deze intrekking van uitzendvergunning een inbreuk op de vrijheid van meningsuiting zagen.
De regisseur onderzoekt nauwkeurig de beelden van deze zender en toont aan dat deze onder andere actief deelnam aan de staatsgreep van 2002. Interviews met leden van communautaire zenders lichten deze reflectie toe met een pleidooi voor een andere televisie, deze uit de wijken, die zich afzet tegen de commerciële logica.

+ Médias contre tambours

Dominique Berger & Sarah Fautré, 2006, BE, video, ov fr & nl ond,, 52'

"Wij beschikken over een fataal wapen: de media". Zo drukte de vice-admiraal Victor Ramírez Pérez zich uit op Venevision, een privé-zender, op 11 april 2002. In volle staatsgreep tegen de regering van Hugo Chavez. En inderdaad: uitgaand van de informatie die voornamelijk afkomstig was van de vijf belangrijkste privé-zenders en van de geschreven pers in Venezuela, allen in handen van vijandig gezinde partijen van Chavez, praten de internationale media noch van een putsch noch van een staatsgreep. Het is wachten tot de volksopstand van 1 april en de terugkeer van Chavez in de presidentszetel om de nauwe verwevenheid tussen industriëlen, Verenigde Staten en massa-media in te zien, en de gevolgen ervan op de internationale berichtgeving.
"Media contre tambours" volgt de reis van twee Belgen in Venzuela zes maanden na de evenementen. Ze wandelen in een audiovisueel landschap dat extreem gepolariseerd is: privé-media verzetten zich hevig tegen Chavez, een staatszender die de woordvoerder van de regering is, en communautraire media aangemoedigd door de grondwet....

http://www.medias-maracas.org/

Gevolgd door een ontmoeting met Sarah Fautré ("Médias contre tambours") en met Erik Demeester van de vereniging "Handen af van Venezuela" (solidariteitsnetwerk met Venezuela).

25.01 > 18:00


Marcelo Andrade & Calle y Media, 2004, VE, video, ov fr ond,, 76'

Een jonge enthousiaste regisseur en een video-collectief delen hun visie op de Venezuelaanse maatschappij waarin ze leven. Ze werpen een blik op de Bolivariaanse revolutie en de implicaties op mondiaal niveau, tegen de kapitalistische globalisering. Deze documentaire biedt een overzicht van de evolutie van de volksbewegingen vanaf de opstand van "Caracazo" in 1989 tot de volksacties die leiden tot de bevrijding van president Chavez tijdens de staatsgreep van april 2002.

+ La revolucion mas alla de los labios

Gaëtane Meurice, 2008, BE, video, ov fr ond,, 31'

Er vonden heel wat veranderingen plaats in Venezuela sinds 1999. Met de komst van Hugo Chavez als president werd het volk eindelijk centraal geplaatst in het beleid. De Venezuelanen werden opgeroepen om deel te nemen aan het beleid, om de macht te delen.
Maar wie zijn die ambachtslieden van deze volksmacht waar Chavez zo prat op gaat? En hoe ervaren zij de "Bolivariaanse revolutie"?
Ontmoetingen met mensen die radio maken, volkstuintjes bewerken of culturele projecten uit de grond stampen, op een vrije, autonome en onafhankelijke wijze. Het zijn zij die elke dag weer collectieve initiatieven aanmoedigen in de wijken.
Deze mensen maken ons deelgenoot van hun ervaringen met volksorganisatie. Ze bevragen het "revolutionaire proces" dat gaande is. Vaak zijn ze kritisch, altijd enthousiast en opbouwend.

Gevolg door een ontmoeting met Gaëtane Meurice ("La revolucion mas alla de los labios") en Frédéric Lévêque over 10 jaar Bolivariaanse revolutie.

29.01 > 20:00


Angel Palacios, 2004, VE, video, ov fr ond,, 105'

In deze documentaire legt Angel Palacios minutieus de mechanismen bloot waarmee de media de staatsgreep van april 2002 legitimeerden. Tijdens een parallelle manifestatie van Chavezaanhangers en –tegenstanders werd een waar bloedbad onder de bevolking aangericht, wat een golf aan protest ontketende. De commerciële media stuurden valse berichten de wereld in en schoven de schuld van het incident in Chavez’ schoenen. De oppositie die het bloedbad orkestreerde, wreef zichzelf in de handen: ze is erin geslaagd om met deze staatsgreep het presidentieel regime omver te gooien. Dit pure staaltje van mediamanipulatie was, hoewel tot in de details uitgekiend, buiten de kritieke stem van sommigen gerekend: aan de hand van getuigenissen van journalisten en manifestanten toont Palacios ons de maskerade.

01.02 > 18:00


Fabio Wuytack, 2008, BE, video, ov fr ond,, 90'

De Belg Franz Wuytack is een markant figuur binnen de geschiedschrijving van het Venezuelaanse volk. Omwille van zijn controversieel optreden als priester in de volksbuurten van Caracas en zijn steunbetuiging aan de guerilla van de jaren 60 werd hij uitgewezen. Terug in België neemt hij actief deel aan de stakingen van de dokwerkers in Antwerpen. Dertig jaar later keert hij, deze keer als kunstenaar, terug naar Venezuela. Een tentoonstelling van zijn beeldhouwwerken vormt het vertrekpunt van een levensverhaal in de sporen van deze buitengewone man. De getuigenissen zijn verzameld door zijn zoon die met deze film eer betuigt aan zijn vader.

Gevolgd door een ontmoeting met Fabio Wuytack, maker van de film, en met Franz Wuytack, zijn vader en protagonist van de film.

08.02 > 18:00


Kim Bartley & Donnacha O'Briain, 2003, IR, video, ov fr ond,, 74'

De staatsgreep was bijna perfect. Het mag gezegd worden, de leider ervan was de werkgever der werkgevers, Pedro Carmona. Zelfuitgeroepen president van Venezuela, genoot hij de steun van de VS, de zegen van Europa (olie verpicht...) en de directe medewerking van de massamedia. Zijn presidentschap duurt 48 uren...
Gedurende verscheidene maanden volgen twee filmmaaksters Hugo Chavez, president van Venezuela, ten prooi aan hevige oppositie van de werkgevers, kerk en massamedia. Ze waren erbij in het presidentiële paleis op het moment van de staatsgreep. Doorheen dit filmportret van Chavez tekent zich een portret af van de krachtverhoudingen.

12.02 > 22:00


Ana Milena Pabon Carvajal & Sylvain Mavel, 2007, CL-FR, video, ov fr ond,, 65'

De staatsgreep van april 2002 ontketende een ware volksopstand waar de media gretig op inspeelden. President Chavez ziet het belang van de media in binnen een proces van volksparticipatie en hij richt in 2003 "Vive Tv" op, een televisiekanaal met als doel het totnogtoe "onzichtbare" in de ogen van de media "zichtbaar" te maken voor de ogen van het het volk. "Una revolución que Vive" is het relaas van deze openbare zender die openlijk het "Bolivarisch revolutionaire procese in Venezuela ondersteunt: een welkom esthetisch, ideologisch en politiek alternatief binnen het medialandschap van Latijns-Amerika. Deze documentaire, een co-productie van een Frans-Colombiaanse ploeg, geeft een onafhankelijke kijk op “Vive Tv” als media-, sociologisch en politiek fenomeen.

Gevolgd door een discussie met Ana Milena Pabon Carvajal & Sylvain Mavel ("Una revolucion que Vive") + Ronnie Ramirez van "Vive Belgique".

http://www.vive-be.org

13.02 > 20:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1165
prog: 1163
pos: aval