prog: 1176
squelettes/rubrique-3.html

Post-Apocalypse

Het idee van het einde van de wereld is niet nieuw, maar in het Westen was het nooit meer aan de orde van de dag dan tijdens de Koude Oorlog. De Apocalyps is dan uiteraard nucleair en daar gaat deze module over.
In het bruisende subgenre van "de laatste mens op aarde" laten we hier een Hollywood-klassieker zien uit de jaren ’50 met Harry Belafonte, "The World, the Flesh, and the Devil". De nucleaire dreiging in zwart-wit boezemt de twee kanten van het IJzeren Gordijn angst in, maar op een andere manier. Hier geeft ook "The End of August at the Hotel Ozone" een beeld van, een Tsjechische film van eind jaren ’60 die de post-apocalyptische generaties en hun confrontatie met de overblijfselen van de vroegere beschaving in vraag stelt.
Van de jaren ’70 herinneren we ons vooral exploitatiefilms die cultklassiekers zijn geworden, zoals "A Boy and His Dog" en natuurlijk "Mad Max".
In de jaren ’80 krijgen we Europese cinema over de ondergang van de wereld, wat absurde pareltjes oplevert zoals "The New Barbarians." Films die met kil pessimisme een reflectie bieden over de moeilijkheden van het dagelijkse leven, overleven, wanhoop en het geloof in de toekomst, of ze nu Engels zijn zoals "Threads" of Russisch zoals "Letters from a Dead Man".
Brian Trenchard-Smith neemt in Australië dit pessimistisch gegeven over en roept in zijn exploitatiefilm "Dead-End Drive-In" een sociale Apocalyps op.
Dit wordt onze reis door ruimte en tijd rond dit thema dat we in al haar aspecten willen exploreren. Met telkens een andere toon en aanpak zouden we een ander idee moeten krijgen van dit cinematografisch erg rijke genre.



L.Q. Jones, 1975, US, 16mm, ov , 91'

Het verbazende "A Boy and His Dog" is zonder meer de meest kinky film over overleven na een apocalypse die u in deze sectie te zien zult krijgen!
2024. Van Amerika blijft er, na een welgeteld vijf dagen durende Vijfde Wereldoorlog, niets meer over dan een hoop stof. Zij die overleefden, voor de meerderheid mannen, zoeken de woestijnlandschappen af naar conservenblikken of vrouwen die ze kunnen verkrachten. Vic (een jonge Don Johnson) heeft een pact met zijn hond Blood, met wie hij telepathisch kan communiceren. Vic zorgt voor eten en Blood, die zijn gave om eten te vinden is verloren toen hij een IQ kreeg, spoort de oppervlakten af naar vrouwen. Tijdens hun doortocht in een gehucht voelt Blood de aanwezigheid van de charmante Quilla June. Deze blijkt veel gewilliger te zijn dan Vic verwacht had en lokt hem mee naar een ondergronds suburbia, bevolkt door mime-spelers en geleid door Jason Robards, waar ze Vic wel zouden kunnen gebruiken om het tekort in hun spermabank aan te vullen. In de rol van de hond herkent u trouwens Tiger uit "The Brady Bunch"!

05.03 > 22:00


End of August at Hotel Ozone

Konec srpna v Hotelu Ozon

Jan Schmidt, 1967, CZ, 35mm, ov fr ond,, 77'

"End of August at the Hotel Ozone" bleef jaren lang een legendarisch maar zelden geziene film en geldt als een soort ’missing link’ tussen de meer sobere en meditatieve doomsday films en de latere, meer escapistische varianten. Jaren na een nucleaire holocaust zwerft een groep jonge meisjes door kale wouden op zoek naar eten. Ze worden geleid door een oude vrouw in militair kostuum die de meisjes, die zich tot hun omgeving vooral verhouden door het gebruik van hun messen en geweren, in het gareel probeert te houden. Op een dag ontmoeten ze een oude man in het woud. Deze neemt hen mee naar het oude hotel waar hij intrek heeft genomen.
Regisseur Jan Schmidt observeert het drama steeds met verzorgde neutraliteit, nooit volledig toegevend aan het symbolische gehalte van vele scènes. Het resultaat is een visueel betoverend, uitermate evocatief verhaal over wat er met de menselijkheid gebeurt als de laatste resten van beschaving verdwijnen.

07.03 > 22:00


I nuovi barbari

The New Barbarians

Enzo G. Castellari, 1982, IT, video, eng vt , 91'

Het is 2019 - na de nucleaire holocaust. Achter een kartonnen miniatuur van New York wordt een spotlicht aangestoken, waarna alles vervaarlijk heen en weer wiebelt en een rookmachine in gang schiet. Tussen uitgebrande autowrakken liggen enkele skeletten, waarvan eentje alvast veelbelovend gekleed gaat in een rubberen pak met plexiglazen beha. Agressieve punks rijden door het kaalgeslagen landschap in aluminium voertuigjes die klinken alsof ze aangedreven worden door de motor van een kruimeldief. Dreigend maken ze rondjes rond een kleine groep reizigers die dekking zoekt achter ongesorteerd plastic afval.
Maar geen paniek! De Mel Gibson van dienst draagt een imposante lederen teelbalbeschermer, enkel overtroffen door die van Fred Williamson in blinkend koper. Van zijn benijdenswaardige auto worden de deuren geopend via knoppen op de versnellingspook - handig. Op het futuristische dashboard staat zelfs een speciale deur-exploderende knop! Uiterst amusante Italiaanse "Mad Max 2" rip-off. Tip: sla eerst wat pre-apocalyptisch bier in.

07.03 > 24:00


Ranald MacDougall, 1959, US, 35mm, ov fr ond,, 95'

"The World, the Flesh, and the Devil" moet één van de allereerste ’last man on earth’ sci-fi drama’s zijn. Na ongeveer een week lang in een ingestorte mijn te hebben vastgezeten vindt Ralph (Harry Belafonte) zijn weg terug naar het daglicht. Tot zijn grote verbazing ontdekt hij dat er in geen mijlen een levende ziel te bespeuren is. Ralph trekt naar New York waar hij in Manhattan enkel verlaten straten aantreft. Er zijn zelfs geen dode lichamen te bespeuren. In een radiostation slaagt hij erin de laatste transmissies af te spelen...
"The World, the Flesh..." was in ’59 werkelijk jaren vooruit op zijn tijd (de Civil Rights Act zou pas drie jaar later ondertekend worden). De prachtige zwart-wit fotografie met zijn grandioze panoramische beelden van een verlaten Manhattan blijven uitermate indrukwekkend. En, ja. Harry Belafonte krijgt ook de kans te zingen.

+ There Will Come Soft Rains [Budet laskovyy dozhd]

Nazim Tulyakhodzayev, 1984, URSS, 35mn, ov fr ond,, 10'

Een nucleaire ramp heeft de aarde in een doodse kille winter gehuld. Een huis vol geautomatiseerde robotica blijft monotoon de bevelen van de voormalige bewoners opvolgen. Opgejaagd wild en absurde machines vechten de overblijfselen van het Amerikaanse Imperium onder elkaar uit.

08.03 > 20:00


Mick Jackson, 1984, GB, video, ov , 110'

’Threads’ is zonder meer de meest afschuwelijke en ontnuchterende film van deze sectie (en mogelijk de hele filmgeschiedenis). Woorden kunnen onmogelijk de impact van deze BBC film uit 1984 omschrijven. We volgens het dagelijkse leven van een paar inwoners van Sheffield. Op de radiozenders en televisies in hun woonkamers wordt er gesproken over een escalerend conflict in Iran. Mensen proberen de schijn van een rustig leven hoog te houden maar wanneer patiënten uit ziekenhuizen worden geëvacueerd en schilderijen uit musea de archieven in verdwijnen ontstaat er hysterie en paniek. Dan valt de bom. Dit is nog maar het begin. Wat volgt is een stap per stap beschrijving van het leven dagen, weken, maanden en jaren na de bom. De gebeurtenissen zijn zo levensecht en geloofwaardig dat je je zelf er de hele tijd aan moet herinneren dat het hier om fictie gaat en dat wat je ziet niet echt is. ’Threads’ is een grimmig portret over het einde van onze beschaving en het begin van wat erna komt. Onmisbaar.

08.03 > 22:00


Letters from a Dead Man

Pisma myortvogo cheloveka

Konstantin Lopushansky, 1986, URSS, 35mn, ov fr & eng ond,, 87'

Vergissen is menselijk, maar wat als door een computerfout een ganse stad onder een wolk van radioactief stof bedolven wordt? In deze nucleair apocalyptische wereld probeert een wetenschapper te overleven door zich met andere overlevenden terug te trekken in de kelders van een voormalig museum in afwachting van een terugkeer naar de buitenlucht. De wetenschapper gelooft rotsvast dat zijn zoon nog ergens in leven is en schrijft hem brieven, hoewel het duidelijk is dat niemand ze ooit zal lezen. Ze helpen zijn reflecties over de mensheid aan het papier toe te vertrouwen. Dit is dan ook de laatste houvast voor de overlevenden in hun rumoerige ondergrondse wereld: mediteren over de uitroeiing van hun soort. Het overlevingsinstinct doet bij sommigen een lichtpuntje hoop schijnen, maar velen berusten en zien zelfs niet meer in wat de moeite is om te redden van "hun samenleving van weleer". In de tragiek zoeken ze naar een existentiële waardigheid voor de mens. Moet het nog gezegd: de toon van dit relaas is pessimistisch, de film baadt in een sombere stijl en vergeelde kleur, als was hij aan bestraling blootgesteld. De fascinerende atmosfeer roept herinneringen op aan "Stalker" van Tarkovsky, waar Lopushansky overigens aan meewerkte. Deze film exploreert ’la condition humaine’ in extreme omstandigheden, en confronteert ons met de nucleaire angst van aan de andere kant van het ijzeren gordijn! Om met een anekdote te eindigen: de filmopnames waren vijf weken voor Tjsernobyl klaar...

In aanwezigheid van Konstantin Lopushansky

15.03 > 18:00


George Miller, 1979, AU, 35mm, ov fr ond,, 93'

Mad Max speelt een sleutelrol binnen deze tweede editie van Offscreen omdat de film op briljante wijze zowel het Post-Apocalyptische als het Ozploitation-aspect illustreert. Een ideale gelegenheid dus om deze klassieker van het genre op groot scherm te zien, in een mooie nieuwe kopie, met Franse ondertiteling.
Deze ambitieuze film overtreft alle andere succesvolle Australische producties, zowel visueel als narratief. De legendarische achtervolgingen en het dito stuntwerk zijn het resultaat van een onmiskenbaar lokaal meesterschap waarvan Mad Max het ultieme voorbeeld is. De post-apocalyptische sfeer wordt ingekleurd door sociale onlusten, en het verlies aan houvast krijgt een letterlijke interpretatie in deze geografie van immense vlaktes doorkruist met eindeloze routes. De aanleiding tot deze apocalyptische toestand komt met mondjesmaat aan het licht tijdens de vele avonturen van de Road Warrior en het is ook onderweg dat de oliemythe, als Graal van de toekomst, haar werkelijke dimensie krijgt.
George Miller bewijst vanaf deze eerste film dat hij heel wat in zijn mars heeft; de talrijke vormelijke vernieuwingen (camera op grondhoogte, versneld beeld, muziek, eigenzinnige vertelstijl, genre-elementen, ...) kondigen zijn toekomstige atypische en eclectische carrière aan.

21.03 > 20:00


Brian Trenchard-Smith, 1986, AU, 35mm, ov , 92'

Net zoals de Verenigde Staten is Australië het koninkrijk van de auto en de daarbij horende uitgestrekte landschappen. Niet verwonderlijk dus dat ook hier de drive in cinema ooit welig tierde, zij het dan vooral als noodgedwongen rendez-vousplek voor verveelde tieners. In de jaren tachtig werd openluchtcinema alras tot anachronisme gedegradeerd, dit door de opkomst van video. De populariteit van post-apocalyptische films maakte een diepe duik. "Clockwork Orange" met zijn gewelddadige tieners zonder normen was ver zoek. Wat is het verband? De regisseur legt er één (en dat is zijn goed recht) doorheen het verhaal van een jonge White Trash, wiens leven louter draait rond snelle bakken en grietjes. Hij beslist één en ander uit te testen in een sjofele drive in gefrequenteerd door nozems, maar de avond draait niet helemaal uit zoals verwacht... Het koppeltje blijkt vast te zitten in wat nu een gevangeniskamp voor jongeren zonder toekomst blijkt te zijn. Ze werden veroordeeld tot het non-stop bekijken van films van... Brian Trenchard-Smith.

In aanwezigheid van Brian Trenchard-Smith

21.03 > 24:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1181
prog: 1176
pos: aval