prog: 1361
squelettes/rubrique-3.html

Everybody Dies But Me

Valeria Gaia Germanica, 2008, RU, 35mm, ov fr ond,, 80'

In een proletarische buitenwijk van Moskou wonen Katya, Vika en Zhanna, drie meisjes van ongeveer vijftien jaar. Ze zijn gezworen hartsvriendinnen. In de agressieve omgeving waar ze in leven lijkt het weigeren van alle vormen van autoriteit de vuistregel voor elke zichzelf respecterende tiener. Onze drie vriendinnen wijken hier niet van af. Op een ochtend op school wordt een fuif aangekondigd. Het wachten op dit op het eerste zicht banale evenement, zal de enige echte bestaanreden voor deze drie middelbareschoolstudentes worden. Helaas is de avond allesbehalve leuk. Het betekent meteen het einde van hun vriendschap, en de bruuske overgang naar een realiteit waar geen plaats meer is voor naïviteit.
Dit is de eerste langspeelfilm van een jonge filmmaakster. "Everybody Dies But Me" is een rauw portret zonder genade van een "no future" jeugd in het hedendaagse Rusland. Met de camera op de schouder gedraaid, en met drie verbazende niet-professionele actrices in de hoofdrol, drijft deze film tussen documentaire en fictie. Het roept herinneringen op aan "Malenkaja Vera" van Vassili Pitchoul, en "Don’t Move, Die and Rise Again!" van Vitali Kanevski. In de lijn van deze voorgangers, twintig jaar later, toont "Everybody Dies But Me" het portret van de jeugd in Rusland, allesbehalve rozengeur en maneschijn. (Speciale Prijs "Caméra d’or" Festival van Cannes 2008)

23.04 > 22:00 + 30.04 > 20:00 + 09.05 > 20:00 + 16.05 > 16:00 + 23.05 > 18:00 + 29.05 > 20:00 + 06.06 > 18:00


"Het is een film over volwassen worden. Onze drie meisjes wachten op deze avond als was het een groots moment van geluk, maar hun hoop wordt niet vervuld. Op één dag tijd worden ze volwassen. Een ongelukkige ervaring is, vaker dan gelukkige, de trigger naar het volwassen worden. Zo ook voor Katya: ze lijdt en het lijkt alsof haar wereld vergaat. Maar ’s anderendaags zal ze opstaan, een douche nemen, naar school gaan, haar eindexamen afleggen en haar weg vinden. Sommigen worden zo volwassen, anderen op een andere manier. Maar ik denk dat het telkens is door een persoonlijk drama te beleven. (...)
Ik ben documentairemaakster. Ik maak films over wat ik ken, over wat ik heb gezien, over mijn eigen ervaringen. Bovendien maak ik al mijn films daar waar ik leef, want ik kan niet anders. Deze wijk was de mijne en het was zoals afscheid nemen. En alles wat er zich op de scène bevond was echt. De alcohol die de meisjes dronken was echt. Wij hebben alles in plan-sequenties opgenomen. We konden niet anders (...). Er waren geen stand-ins want de actrices hadden aanvaard om deze realiteit te beleven en ze zijn er uit zichzelf in opgegaan."

— Valeria Gaia Germanica



squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1363
prog: 1361
pos: aval