prog: 1535
squelettes/rubrique-3.html

Weekend #2

Verspreid over drie vierkante kilometer, vormt Kurgem een vijfde van het Anderlechtse grondgebied. Dit oude gehucht aan de rand van Brussel ontwikkelde zich rond de Zenne en het in 1827 aangelegde, eerste Belgische kanaal en zijn resem industrieën. Daarbij moet je de veeartsenijschool (1835) en het slachthuis van Anderlecht (1890) tellen, en de stations van Kuregem (in 1870 tegenover de Biestebroekkaai geopend en vernietigd in 1990) en Brussel-Zuid, die tekenend zijn voor de snelle ontwikkeling die de spoorwegen doormaakten. De economische, demografische en urbanistische ontwikkelingspiek kent slechts zijn gelijke in de snelheid waarmee zijn neergang, aan het eind van de industriële droom, wordt bezegeld. Gelukkig hebben de immigranten die zich daar sindsdien zijn komen vestigen nieuwe activiteiten ontwikkeld, gedeeltelijk gebaseerd op recycling en geïmproviseerde plantrekkerij.

Vandaag gaan mensen naar Kuregem voor de winkels met voeding, kleding (Driehoekswijk), voor de garages (Heyvaert) of nog: de evangelische kerken. Er zijn verschillende beroepsscholen gevestigd. Maar Kuregem, lang verwaarloosd door de overheid, blijft een oord van transit en vestigt met bijna 30% ei zo na een Brussels werkloosheidsrecord. De talrijke wijkcontracten hebben daaraan niet veel veranderd. Of hoe investeren in bakstenen en de publieke ruimte de mensen niet per se helpt om hun levensstandaard te verhogen... De implantatie van restaurants of luxehotels langs het Zuidstation, net als het verschijnen van lofts en andere high-end-huizen, vergroot de sociale polarisatie in deze wijk alleen maar – een wijk waarover vaak in negatieve termen wordt gesproken. Gebrandmerkt als een ’wetteloze zone’, gemarkeerd door het beeld van de ’rellen’, zou Kuregem het eerder verdienen dat men zich zou interesseren voor het ongelooflijke potentieel van zijn bevolking, één van de meest gemengde (110 getelde nationaliteiten) en de jongste van Brussel!

Voor zijn tweede weekend wordt PleinOPENair ontvangen op de binnenplaats van CuroHall, recht tegenover het slachthuis. Deze voormalige school, in 1997 omgebouwd tot intercultureel buurthuis, herbergt verschillende verenigingen, die er hun activiteiten ontplooien.

CuroHall, 7 Ropsy Chaudronstraat, 1070 Bxxl
> Kaart
BUS : 46 (Liverpool - Conseil / Raad) • Bus de nuit / nachtbus : N13 (Conseil / Raad) dir. / richt. Annessens (dernier / laatse > 02:18) • METRO : 2 & 6 (Clemenceau)

19.08 > 19:00 + 20.08 > 19:00


Concert

Prezy-H

"Prezy" van President : een personage dat verondersteld wordt in alle omstandigheden een weldoordacht discours te hebben. "H" voor hospitaal : daar waar onze man tijdens een herstelperiode zijn passie voor de sport noodgedwongen verving door deze voor het schrijven. Ziehier Prezy-H, Kameroener uit Brussel, de stad waar hij belandde na 10 jaar Frankrijk, verwant met de rappers Pitcho en Uman. Naast het album "Le prix des rêves", heeft hij verscheidene EP’s en minstens één hit op zijn actief staan ("La famille"). Zijn soms kinderlijk aandoende oprechtheid en vrijmoedigheid verraden de zelfspot die hij aanhangt. Melodische stukken flirten met donkere beats op het ritme van een vaak humoristische pen, de teksten schommelen tussen hyperserieus en vederlicht. En op het podium swingt dat !

www.prezy-h.com

19.08 > 20:00


Spike Lee, 1989, US, 35mm, ov fr & nl ond,, 120'

Op de klanken van de Señor Love Daddy worden de bewoners van de Afro-Amerikaanse wijk Bedford-Stuyvesant (Brooklyn) wakker in de verzengende zomerse hitte. De enige blanken van de buurt, Sal en zijn twee zonen, openen hun pizzeria. Ze worden bijgestaan door de luie Mookie, die deze lange dag zal doorbrengen met het leveren van de pizza’s in de buurt. Hij incarneert de rol van bemiddelaar tussen twee tegengestelde leefwerelden: die van de Afro-Amerikaanse gemeenschap en die van het blanke patronaat van de pizzeria.
Deze film is een gekleurd portret van het getto van Brooklyn, geïnspireerd op de tragedie van Howard Beach, waar een jonge Afro-Amerikaan gelyncht werd door Amerikanen van Italiaanse oorsprong. Het is een reflectie over racisme en de complexe relaties tussen verschillende gemeenschappen die beiden achtergesteld zijn. In die tijd was hiphop op zijn hoogtepunt (waarvan het personage van Radio Raheem getuigt, die met zijn gettoblaster de ganse dag Public Enemy’s “Fight the Power” ten gehore brengt). En deed het fenomeen van gentrificatie zijn intrede in de volkswijken.
“Do the right Thing” zit vol culturele en historische verwijzingen en vermijdt simplistische tegenstellingen. Door in te gaan op de dialectiek tussen liefde en haat, pacifisme en geweld benadrukt de film tegenstellingen zoals die tussen het recht op eigendom en mensenrechten, historische tegenstellingen tussen Martin Luther King en Malcolm X, enzovoort. Een onbehaaglijk film.

19.08 > 22:00


Concert

Mam’sika

Mam’Sika is een kruisbestuiving tussen jazz, Afrika, muziek uit het Oosten, improvisatie en trance. Of hoe muziek grenzen en territoria kan sublimeren en veranderen... Via ongelijke maten en via toonsoorten beïnvloed door wereldmuziek, funk, electro en improvisatiemuziek creëert Mam’sika "nomadische jazz". De teksten zijn zowel in het Frans, in het Fon (Benin) als in een zelfbedachte taal, wat aan de groepsleden de nodige ruimte laat voor het onverwachte en voor dialoog op het podium. De groep bestaat uit zangeres en vocaliste Sika Gblondoumé (die alle stemregisters verkent), de eclectische percussionist Cyril Blanc (conga’s, cajun, bongo’s en andere udu’s), gitarist Thierry Fornel (n’goni en ud) en (de snaarloze!) cellist Hugues Vincent. Tussen traditionele en hedendaagse muziek in neemt Mam’sika je mee op reis naar verre oorden.

www.mamsika.com

20.08 > 20:00


Kortfilm

Corsaires TV

Corsaires, 2011, BE, video, fr ov , 4'

Twee mini-reportages van Corsaires TV, web-TV uit Kuregem, over het TissTeam : een groep piepjonge rappers opgericht in het kader van een schrijfatelier in de wijk Albert I-square.

20.08 > 21:30


Agostino Ferrente, 2006, IT, 35mm, ov fr ond,, 93'

Piazza Vittorio in Rome werd gedurende de laatste jaren een wijk waar Italianen een minderheid vormen in de bevolking. De bakker is Chinees, de kruidenier om de hoek een Bengaal, en kruidige parfums mengen zich met die van de «pizza al taglio». Vele wijkbewoners zijn muzikant, sommige autodidact, andere gediplomeerd. Sommigen leven van hun muziek door in de straten te spelen, anderen doen de afwas in een restaurant om in hun levensonderhoud te voorzien. Vijf draaijaren, 30 muzikanten, 5 opnameleiders, 4 monteurs, 3 geluidsingenieurs, 1 wijk, 1 te redden filmzaal, 1 culturele vereniging, 1 orkestleider, 1 regisseur.... Zet dat allemaal samen en je hebt "L’Orchestra di Piazza Vittorio", een gefilmd dagboek van deze uitzonderlijke multi-etnische mix en hun ervaringen in het leven, het werk, menselijke relaties en te overwinnen moeilijkheden. Agostino Ferrente heeft de weddenschap om in een uniek filmproject te slagen glansrijk gewonnen, een film vol humor die vele, vele pertinente vragen oproept.

www.orchestradipiazzavittorio.it

20.08 > 22:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1537
prog: 1535
pos: aval