prog: 2327
squelettes/rubrique-3.html

Édouard Luntz – films

Edouard Luntz, 1966, 35mm, ov eng ond,, 90'

Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes.
Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen....
Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang.

(Engelse ondertiteling zijn bevestigd! ).

Op 29.11 en 2.12 in aanwezigheid van Gérard Zimmermann, Monique Prim, Thomas Luntz, Julien Frey en Nadar.

Na de vertoning van 14.12, party met DJ Coeurvert

29.11 > 21:00   + 02.12 > 21:00   + 08.12 > 19:00 + 09.12 > 17:00 + 14.12 > 22:00 + 16.12 > 21:00
Gratis


Édouard Luntz, 1970, 35mm, , 100'

Aan de vooravond van zijn ontslag uit het leger ontdekt parachutist sergeant-chef Garal het overspel van zijn vrouw en hij doodt haar zonder enig spoor achter te laten. Hij neemt zijn burgerleven weer op met als enige compagnon een klein aapje. Hij raakt op een vreemde manier bevriend met commissaris Jauran, die het moordonderzoek leidt en overtuigd is van de schuld van de minnaar van de jonge vrouw. Garal en Jauran vatten een wederzijdse sympathie op, maar spelen ook een ambigu spel met elkaar. Ze zijn beide sociale outcasts, maar lijken zo goed op elkaar dat ze dezelfde voorkeur delen voor een mysterieuze verzorgster van wilde dieren.
Met deze intrige en het psychologische duel dat beide mannen aangaan zou Luntz zijn gram hebben willen halen op twee archetypes uit het echte leven die hij niet kon uitstaan: de flik en de para. Het resultaat is verrassend. Elke scène diept het mysterie verder uit, alsof de film evenveel de gek houdt met de personages, als zij met elkaar. De hoofdacteurs spelen uiterst subtiel en Michel Bouquet hing zelfs lange tijd vast aan zijn rol als solitaire inspecteur. Inmiddels is dit een vergeten film, maar zoals zovele andere kan je hem in Nova op origineel formaat aanschouwen. Alstublieft!

30.11 > 22:00   + 08.12 > 21:00 + 16.12 > 17:00
6€ / 4€


Édouard Luntz, 1971, 35mm, , 82'

Benoit Laborie vertrekt naar Parijs met dromen over succes en avontuur, iets wat zijn provinciale leventje niet kan bieden. Kip en pot bloemen in de hand gaat hij eerst op zoek naar verre vrienden, neergekrabbeld op een boodschappenlijstje. De mist en het Parijse doolhof dikken aan naarmate het lijstje contacten uitdunt en de personages met identieke gezichten zich vermenigvuldigen. Michel Bouquet als toerist, Michel Bouquet als begrafenisondernemer, als receptionist of vanonder een rioolrooster. Michel Bouquet overal en het plezier van menselijk contact nergens. Meer dan twintig personages vertolkt de acteur om het mysterieuze aura waarin deze dwaaltocht in dit ongrijpbare Parijs baadt kracht bij te zetten.
Na de jongvolwassenen in de buitenwijken interesseert Édouard Luntz zich voor een nieuwe levensfase: dat van een volwassenheid tussen ronkend comfort op een in de tijd vastgevroren platteland en de valse illusies van een stedelijk weefsel dat bestaat uit eenzame klonen. De laatste fictiefilm van Édouard Luntz, altijd aan de kant van de vergeten zielen van de stad, filtert het licht van de straatlantaarns tot melancholische poëzie.

01.12 > 21:00   + 07.12 > 22:00 + 16.12 > 19:00
6€ / 4€


Edouard Luntz, 1974, 16mm, , 90'

Édouard Luntz schetst met terughoudendheid en sympathie het portret van Loulou, net uit de gevangenis. Hij was de enige van de groep jongeren uit de buitenwijken van “Les Coeurs verts” die twee jaar later opgepakt werd voor gewapende overval. Loulou, nu volwassen, proeft van zijn eerste momenten van vrijheid en bezoekt zijn oude vrienden die elk hun plaats in de samenleving hebben gevonden, behalve hij. Na de eerste aarzelende gesprekken over een recent maar afgesloten verleden, maakt de warme ontvangst van zijn vrienden toch de tongen los. Loulou vertelt over zijn leven in gevangenschap, de onmogelijkheid om zich opnieuw te integreren, en het institutioneel geweld. Bernard, Monique en Zim willen hem terug op de been helpen, en waarom niet door net als hen in de filmwereld te werken! Geleidelijk aan verandert Loulou, trekt hij z’n leren jasje aan, zijn jeans en zijn zelfzekerheid. Hij lijkt zelfs op het Texaanse personage uit “Midnight Cowboy”, een film die enkele jaren voordien uitkwam, toen hij al een tijdje in de bak zat… De laatste speelfilm van Édouard Luntz was een televisiedocumentaire (hier vertoond in zijn filmversie) die een teder en bitter punt zette achter zijn carrière. Hij liet een bijzonder en gedreven oeuvre na, dat echter al snel vergeten werd door de goegemeente.

Op 2.12 in aanwezigheid van Gérard Zimmermann en Monique Prim.

02.12 > 19:00   + 07.12 > 20:00 + 15.12 > 21:00
6€ / 4€


Als assistent van onder andere Jean Grémillon en Nicholas Ray, leerde Édouard Luntz het filmvak al doende. Hij maakte twee kortfilms (waarvan één helemaal verdween, zelfs de titel) alvorens de Jean Vigo-prijs in de wacht te slepen met “Enfants des courants d’air”, in hetzelfde jaar als “À bout de souffle” van Godard. Van een meesterschap vergelijkbaar met de beste films van de “rive gauche” van de Nouvelle Vague, is bijna de helft van het tiental kortfilms van Luntz onvindbaar of in handen van weinig welwillende rechthebbenden. Het maakt niet uit, de films die we presenteren volstaan om het talent van de jonge met zijn tijd vervlochten regisseur te belichten.

+ …Enfants des courants d’air

Édouard Luntz, 1959, 35mm, , 26'

Niet ver van het centrum, achter de fabrieken, liggen platen en planken opgestapeld. Van bovenaf, van opzij, van binnenuit dompelt de regisseur ons in een waarheidsgetrouw portret van de Parijse bidonvilles van eind jaren ‘50. Centraal in de film staan de kinderen die spelen op de hobbelige terreinen, zeer geschikt voor glijpartijen, verstoppertje en stuiterende autobanden. Met deze film denken we onvermijdelijk terug aan “Le chantier des gosses” van Jean Harlez, een Brusselse neo-realistische film die we enkele jaren geleden uitbrachten. Ook al gaat het hier om een kortfilm die zich in Parijs afspeelt, "…Enfants des courants d’air" is eveneens een treffende getuigenis van de kindertijd in een voorbije tijd waarin reeds de echo’s van de eenzaamheid van de grootstad weerklinken.

+ Volcans endormis

Édouard Luntz, 1962, 35mm, , 19'

Brede en diepe kloven, zware mist rond neergebliksemde bomen. Zijn we op de maan? Of in China? Maar waar zijn die slapende vulkanen? Wat begint als een nette maar banale toeristische rondleiding slaat om naar een catalogus van eigenaardigheden in de watersteden van Auvergne. Een film met vele facetten en met toeristische allures.

+ A Caccia

Édouard Luntz, 1962, 35mm, , 17'

We zijn op Corsica, een eiland met een dorre natuur waar de inwoners wonen in dorpjes gebouwd op steile hellingen, en voor wie de everzwijnenjacht een feest is. Edouard Luntz volgt het ritueel van de drijfjacht op everzwijnen, een jacht in groep die ’s avonds eindigt met traditionele gezangen. Een film die een kostbaar document geworden is van een bijna eeuwenoud, maar nog steeds levende praktijk, die garant staat voor sociale cohesie.

+ Bon pour le service

Edouard Luntz, 1962, 35mm > video, , 15'

“Bon pour le service”, een proloog op “Les coeurs verts”, gaat in op de ontreddering van de jongeren die werden opgeroepen voor hun legerdienst. Terwijl Frankrijk zijn laatste uren beleeft van de oorlog in Algerije, beleven zij die van hun jeugd... en ze twijfelen. Ze twijfelen aan het belang van het wapens dragen voor hun persoonlijke ontplooiing, ze twijfelen aan de droom van een leven in een kantoor, en op zijn beurt twijfelt het Ministerie van informatie aan het belang van het tonen van deze film aan het publiek. Deze film, een doorn in het oog van het nationaal-productivistische Goede Geweten, werd lange tijd gecensureerd. Hij toont de eerste stappen van de jonge regisseur in zijn verkenning van het einde van de jeugdjaren en de jongvolwassenheid, verpersoonlijkt door de ontmoeting tussen twee jongeren die net uit de gevangenis komen en die we terugvinden in “Les Coeurs Verts”.

+ Bonus

30.11 > 20:00   + 09.12 > 19:00 + 15.12 > 19:00
6€ / 4€


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 2329
prog: 2327
pos: aval