#179 À la folie / Waanzin

  • zon 20.09 > 21:30

    La cravate

    La cravate
    Mathias Théry, Etienne Chaillou, 2019, FR, DCP, ov fr ond eng, 97'
    Een das, dat is hét attribuut van de politicus. Voor Front National is het dan ook het symbool van hun zoektocht naar eerbiedwaardigheid: nieuwe naam (Rassemblement National), nieuw discours, nieuwe look. Kortom, een verjongingskuur... Vanuit het idee om jonge politici te filmen botsten Étienne Chaillou en Mathias Théry op Bastien, prille twintiger en al vijf jaar militant voor de extreemrechtse partij. Wanneer de presidentscampagne van start gaat, vraagt zijn overste meer engagement van de jongeman. Hij knoopt de das om als zijn oorlogstenue en hoopt zijn leven in een beslissende richting te duwen. Nu hij het kostuum van de politici machtig is, durft hij te hopen op een politieke carrière. Maar oude kwelduivels zouden zijn ambitie wel eens… de das kunnen omdoen. “La Cravate” gebruikt een uiterst origineel narratief opzet en laat zich beleven als een roman. Vanuit een zetel, recht in de camera kijkend, leest Bastien zijn eigen levensverhaal voor zoals het geschreven werd door de regisseurs. Hij geeft bijval, voorziet het van commentaar of verliest zich erin, zoals alle lezers ("Ben ik een klootzak?" vraagt Bastien aan de camera). In voice-over ontrollen de regisseurs dezelfde verhaallijn die ze illustreren met terzijde gefilmd materiaal. "We begrepen dat een direct discours over een partij die we willen bestrijden contraproductief kon zijn", lichten de regisseurs toe. "De kracht van de roman is om de aandacht te vestigen op een personage dat ons toelaat om tot een bepaald milieu door te dringen. We besloten dat het de rol van Bastien zou zijn om ons de codes te geven om de extreemrechtse partij te begrijpen en niet omgekeerd. Elke stap in zijn relatie met FN (hang naar autoriteit, respectabiliteit, verstoppen van oude trauma’s...) leert ons iets over de partij zelf. Door gebruik te maken van de taal van de fictie met beelden als een stomme film die plaats laat voor de literaire neerslag in voice-over neemt "La Cravate" de omgekeerde vorm aan van een militante (...+)
  •    don 24.09 > 20:00

    Open Screen

    Varia
    Sedert het prille begin van Cinema Nova kan je met je eigen films op ons scherm terecht. Of het nu gaat om de vrucht van je eerste probeersels of van je jarenlange ervaring, alles vertonen we, zolang het niet langer duurt dan 15 minuten. Deze gratis toegankelijke formule bestaat al 23 jaar en 9 maanden en in al de tijd werden voor een talrijk publiek de meest gevarieerde films vertoond. Dus waag je kans en stuur ons liefst een week op voorhand je film met een technische fiche naar openscreen@nova-cinema.org.
  • vri 25.09 > 19:00

    La cravate

    La cravate
    Mathias Théry, Etienne Chaillou, 2019, FR, DCP, ov fr ond eng, 97'
    Een das, dat is hét attribuut van de politicus. Voor Front National is het dan ook het symbool van hun zoektocht naar eerbiedwaardigheid: nieuwe naam (Rassemblement National), nieuw discours, nieuwe look. Kortom, een verjongingskuur... Vanuit het idee om jonge politici te filmen botsten Étienne Chaillou en Mathias Théry op Bastien, prille twintiger en al vijf jaar militant voor de extreemrechtse partij. Wanneer de presidentscampagne van start gaat, vraagt zijn overste meer engagement van de jongeman. Hij knoopt de das om als zijn oorlogstenue en hoopt zijn leven in een beslissende richting te duwen. Nu hij het kostuum van de politici machtig is, durft hij te hopen op een politieke carrière. Maar oude kwelduivels zouden zijn ambitie wel eens… de das kunnen omdoen. “La Cravate” gebruikt een uiterst origineel narratief opzet en laat zich beleven als een roman. Vanuit een zetel, recht in de camera kijkend, leest Bastien zijn eigen levensverhaal voor zoals het geschreven werd door de regisseurs. Hij geeft bijval, voorziet het van commentaar of verliest zich erin, zoals alle lezers ("Ben ik een klootzak?" vraagt Bastien aan de camera). In voice-over ontrollen de regisseurs dezelfde verhaallijn die ze illustreren met terzijde gefilmd materiaal. "We begrepen dat een direct discours over een partij die we willen bestrijden contraproductief kon zijn", lichten de regisseurs toe. "De kracht van de roman is om de aandacht te vestigen op een personage dat ons toelaat om tot een bepaald milieu door te dringen. We besloten dat het de rol van Bastien zou zijn om ons de codes te geven om de extreemrechtse partij te begrijpen en niet omgekeerd. Elke stap in zijn relatie met FN (hang naar autoriteit, respectabiliteit, verstoppen van oude trauma’s...) leert ons iets over de partij zelf. Door gebruik te maken van de taal van de fictie met beelden als een stomme film die plaats laat voor de literaire neerslag in voice-over neemt "La Cravate" de omgekeerde vorm aan van een militante (...+)
  • vri 25.09 > 21:30

    Sileni

    Waanzin
    Jan Svankmajer, 2005, CZ, 35mm, ov cs ond fr & eng, 115'
    Deze film is vrij geïnspireerd op de romans van respectievelijk Edgar Allan Poe en Markies de Sade. Een barokke en grensoverschrijdende film over de kennismaking met de menselijke waanzin in de ogen van de naïeve Jean, die de absurde ambivalentie van de wereld ontdekt. Nachtmerries, hallucinaties, groteske personages en situaties, decadentie, zwarte humor, een enscenering van het schilderij "La liberté guidant le peuple" (Eugène Delacroix)… Alles wordt opgefleurd met stopmotion van restjes, het handelsmerk van onze Tsjechische meester van de animatiefilm. Voor Jan Svankmajer is het een horrorfilm die een ideologisch debat voorstelt over de manier waarop een psychiatrische instelling een middenweg zoekt tussen totale vrijheid en strikte opsluiting, waarbij hij de ergste aspecten van deze twee oplossingen als metafoor van onze levens ziet. Een surrealistische reis, satirisch, onvoorspelbaar, gek en in het hart van de waanzin. Deze film werd al in Nova vertoond in 2007, maar dat weerhoudt ons niet deze opnieuw te programmeren want volledig in lijn met ons thema.
  • zat 26.09 > 18:00

    What remains of madness

    Waanzin
    Joris Lachaise, 2014, FR, DCP, ov fr ond eng, 93'
    In het psychiatrisch ziekenhuis van Thiaroye aan de rand van Dakar zijn de zieken aan het woord. Hun woorden weerspiegelen de moeite die ze hebben om de wereld te begrijpen. Ze confronteren ons, stellen onze zekerheden ter discussie. De mentale ziekte wordt bekeken in de context van de miserie van de post-koloniale maatschappij. De schrijver Khady Sylla vertelt over zijn ervaring met mentale problemen tijdens heel de film. In het voetspoor van dokter Henri Collomb, pionier in de verzoening van westerse en traditionele geneeskunde, gaan we op zoek naar een alternatieve geneeswijze, met scenes van trance en magische rites, wars van folklore.
  • zat 26.09 > 20:00

    The act of killing

    Waanzin
    Joshua Oppenheimer, 2012, GB-DK-NO-GB, video, ov tl ond fr & eng, 158'
    Indonesië 1965. Generaal Soeharto gebruikt gangsters en paramilitaire organisaties om een miljoen van communisme betichte mensen te executeren. Vandaag maken deze mannen deel uit van een corrupt regime dat opposanten blijft vervolgen door elke vorm van politieke of syndicale organisatie in de dorpen te onderdrukken. Joshua Oppenheimer probeert getuigenissen van de slachtoffers van de massamoorden van 1965 te verzamelen, maar brutale interventies van de politie maken het project onmogelijk. Een overlever zegt hem vervolgens dat het filmen van de opschepperij van hun beulen de beste manier is om de wereld de ware aard van dit terreurregime te laten begrijpen. Gedurende 7 jaar filmt hij mannen in hun dagelijkse criminele leven en geeft hun de gelegenheid hun versie van de massamoorden te ensceneren. Uit hun met westerns en gangsterfilms doorweven fantasie borrelen groteske en adembenemende ondervragings- en executie scenes op. Een uitzonderlijke film die je niet onberoerd laat.
  •    zon 27.09 > 17:00

    Deligny/ Lointain Prochain   [Conférence illustrée]

    Fernand Deligny in de bres
    Bruno de Coninck, Clément Toumit, Lou Vercelletto,
    Er zijn teksten die de jonge Deligny schreef tussen 1930 en 1950. Er zijn beelden die zijn dochter Caroline draaide van 1977 tot 1980 bij de jongeren in het circuit van de opvangtehuizen in de Cévennes. Drie jaar geleden werd er ook een werkgroep opgericht om de onuitgegeven documenten te doorspitten en ze openbaar te maken. Een filmvertoning en voordracht geven het startschot van deze dag die in het teken staat van Fernand Deligny. Sprekers: Bruno de Coninck, Clément Toumit, Lou Vercelletto.
  •    zon 27.09 > 19:00

    Projet N   [Film + ontmoeting]

    Fernand Deligny in de bres
    Fernand Deligny / Alain Cazuc, 1979, FR, video, fr , 56'
    "Wat hen met hen op deze beelden is gebeurd, naast de geitjes die van hen zijn geworden, zijn kinderen die van ver komen en opnieuw ver gaan. Ze zijn autistisch, stom. Ze hebben geen aansluiting gevonden bij het bewustzijn dat zich gedurende duizenden en duizenden jaren beschaving heeft ontwikkeld. Hun taal, waarschijnlijk de sleutel tot dat bewustzijn, is afwezig." Met deze openingswoorden volgt de montage van de film de tekst (zoals bij "Ce gamin, là"), hoewel hij zonder scenario of vooraf vastgelegde structuur gedraaid werd. De film bevat drie soorten sequenties: de alledaagse organisatie, de behandeling van de kaarten, de momenten van interactie tussen de families en de leden van het netwerk. Begin jaren 80 kregen Deligny’s opvattingen over beeld vaste vorm. "Projet N" is een zelden vertoonde film die de talige overdracht van het normatieve in vraag stelt. In aanwezigheid van Alain Cazuc die toelichting achteraf geeft.
  •    zon 27.09 > 21:30

    Deligny/ Camérer   [Conférence illustrée]

    Fernand Deligny in de bres
    Een onderzoeksgroep rond het werk Camérer (te verschijnen bij L’Arachnéen) komt langs om te vertellen over de Paluche camera, over de plaats die het beeld inneemt in Deligny’s oeuvre en veel meer. Vertoningen, lezingen en gesprekken met Marlon Miguel en Marina Vidal-Naquet.
  • don 01.10 > 19:00

    Scissere

    Waanzin
    Peter Mettler, 1982, CA, video, ov eng ond fr, 83'
    “Scissere” begint met een ritmische trance met stralen van vibrerend licht. Het oog ziet kleuren, vormen en weerspiegelingen op een wateroppervlak, ten midden van een hoop bladeren in een dichtbegroeid woud. Het eerste gezicht is dat van een jonge man tussen vier muren. De camera volgt hem als een schaduw door de gangen van een hospitaal. Op de drempel van de uitgang draait hij zich om en duiken we in zijn oog. De film is opgedragen aan Bruno Scissere, een jongeman die Peter Mettler ontmoette in een ontwenningscentrum. Buiten de muren van het psychiatrisch hospitaal lost het lichaam van de jongeman zich op in de chaos van de stad. Op zijn weg komen drie personen in zijn gezichtsveld, de camera versmelt met elk van hun blikken en buigt om in een hallucinant visioen. Zo volgen we de zwerftocht van deze wezens die elkaar kruisen zonder elkaar te ontmoeten in de marge van de wereld.
  • don 01.10 > 21:30

    Le moindre geste

    Fernand Deligny in de bres
    Fernand Deligny /José Manenti / Jean-pierre Daniel, 1971, FR, video, fr , 105'
    Deligny, een libertaire opvoeder en auteur, heeft al vanaf begin jaren 1930 belangstelling voor de cinema. Het beeld en de poëtische invulling ervan trekt hem aan. Met La Grande Cordée denkt hij een vorm van documentaire cinema uit waarbij de jongeren direct het heft in handen nemen. Uit dat experiment vloeien de opnames van “Le moindre geste” voort in 1962. Chris Marker springt in voor de productie (waarbij hij voor de gelegenheid SLON opricht) en de film wordt vertoond tijdens ’La semaine de la critique’ in Cannes in 1971. Yves is ontsnapt uit het tehuis, totaal vrij in zijn bewegingen, en spreekt in woorden die noch de zijne zijn, noch van iemand anders... Dit is grote kunst, een radicaal werk dat een onuitwisbare indruk heeft nagelaten op de cinema uit de jaren 1970 en tot op heden zijn gelijke niet kent.
  •    vri 02.10 > 19:00

    The man whose mind exploded   [Film + debat]

    Psymages
    Toby Amies, 2013, GB-GB, HD, ov eng ond fr, 77'
    Een flamboyante, uitbundige en extravagante documentaire die de vreemde relatie tussen regisseur Toby Amies en Drako Zarharzar, een excentrieke figuur uit de underground van Brighton, verkent. Vier jaar lang filmde Toby Drako, die zich herinnert dat hij model stond voor Salvador Dali, maar niet wat er gisteren met hem gebeurde. Na twee coma’s, twee depressies en twee zelfmoordpogingen leeft hij zijn zevende leven volledig in het heden. Altijd gelukkig ondanks het fysieke leed, wordt zijn kleine appartement vol met herinneringen, notities en erotische kunst zijn geheugen en de weerspiegeling van zijn geest. Elke dag schildert hij zijn snor voor het theater van het leven en voor hem staat alles op zijn plaats, de Liefde domineert alles. "Van alle klootzakken op de planeet is hij de beste!" Deze film kon op heel wat enthousiasme rekenen tijdens RMI in 2016 en 2018, en verdient daarom om nogmaals vertoond te worden. Dit is de perfecte gelegenheid! De vertoning wordt gevolgd door een ontmoeting met regisseur Toby Amies en Laurence Mons, lid van Psymages.
  •    vri 02.10 > 21:30

    Alcool, drogues, médicaments et rock’n roll   [Film + debat]

    Psymages
    Matthieu Simon, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 68'
    De film volgt willekeurig twee elkaar kruisende wegen, en roept de eigenheid van een artistieke en existentiële zoektocht op. Jean Bon schrijft de meeste van zijn liedjes -afwisselend komisch, cynisch, geëngageerd en gekweld- in een psychiatrisch ziekenhuis waar hij zijn geestesziekte onder bedwang probeert te houden. Hij voert een permanente spagaat uit tussen eerste en tweede graad, kindertijd en lijden, droom en ontgoocheling. Mag-Ness, een voormalige delinquent, maakt duizenden snapshots die met een eenvoudige instantcamera in zijn stamcafés zijn gemaakt. De achtergrond wordt gevormd door het verwaarloosd stadslandschap van het centrum van Le Havre. De film verkent de intieme territoria van deze kunstenaars: de wereld van de nacht en de daarbij horende roes, fotografie, muziek en de slamscene, de glampunksfeer van de roller derby. Kunst lijkt hier een vorm van zelfverovering. De vertoning wordt gevolgd door een ontmoeting met regisseur Matthieu Simon, hoofdpersonage Jean Bon en Aurélie Ehx, filosofe verbonden aan l’Autre "Lieu".
  • vri 02.10 > 23:30

    Jeanbonheurs   [Concert]

    Psymages
    Bocassa Agbar 256, FR,
    Bokassa Agbar, charismatische dealer van de Beweging van de Blauwe Pyjama’s , en 256 vormen deze groep uit Le Havre om hun kwalen te sublimeren met muziek. In de voorhoede van de therapeutische kunst ontsporen ze, dwalen ze af en zwerven ze rond op gronden die bevorderlijk zijn voor hun voortdurende auto-psy. Met een diagnose van Schizo en Bipo volgen deze twee pathologische clowns drastische maatregelen in harmonie met hun medicamenteuze poëzie…. Neveneffecten gegarandeerd.
  •    zat 03.10 > 17:00

    La mue – Le sanglier et le papillon   [Luistersessie]

    Waanzin
    Jen Debauche, BE, ov fr , 80'
    "Ik werkte voor de Europese Commissie, ik leidde een seminarie in Portugal, ik sliep 3 uur per etmaal. Op een ochtend, in plaats van naar mijn kantoor te gaan, kocht ik een bijl die ik naar de directrice van de afdeling bracht die me had aangeworven….". Kalm vertelt Bruno deze episode uit zijn leven, waar hij is uit gekomen. Niemand is helemaal beschut tegen een doorgang door de spiegel naar het terrein van de waanzin. De treffende en fascinerende getuigenissen in deze audiocreatie dompelen ons onder in een intense fictionele materie. De ziekte is niet allen lijden, maar biedt ook stof tot nadenken, werpt vragen op, creëert nieuwe dingen. In Nova kennen we het experimentele filmwerk van Jen Debauche goed. Als uitzonderlijke cineaste en medeoprichtster van het artiestenfilmlabo LABO BxL, toont ze een nieuw facet van haar werk door zich met brio te werpen op de documentaire, zowel in haar benadering als in de keuze van haar gesprekspartners. Luisteressessie ingeleid en gevolgd door een gesprek met Jan Debauche.
  •    zat 03.10 > 20:00

    Lenz   [Films + ontmoeting]

    Waanzin
    Andras Szirtes, 1984, HU, 35mm, ov hu ond fr & eng, 100'
    "Het humanisme zal triomferen! En de wereld zal een immens hospitaal worden vol patiënten en zeer menselijke verplegers." Wie spreekt woorden - een kluizenaar-monnik verloren in de hoogten of één van de vele projecties die Lenz materialiseeert door zijn gedachten? Lenz is onderzoeker in nucleaire fysica. Ten gevolge van de alarmerende diagnose van zijn "dosimeter" moet hij zich terugtrekken in de bergen. De té nabije natuur vindt in hem onrustwekkende echo’s en versterkt zijn latente waanzin, die van de helderziende wetenschapper. "Lenz" is een verfilming van de prachtige gelijknamige tekst van Georg Büchner die beschouwd wordt als de eerste nosografie van de schizofrenie. Elk beeld in de film biedt een esthetische verrassing. Szirtes herschept het mentale landschap van Lenz door zijn kennis van experiment op pellicule aan te wenden om zo nog sterker het transcendentale aspect van de omzwervingen van de gekke wetenschapper op te roepen. Een meesterwerk dat te weinig vertoond wordt, maar dat wij op 35 mm vertonen, in aanwezigheid van de regisseur. Voorstelling ingeleid en gevolgd door een gesprek met Andras Szirtes
  • zon 04.10 > 15:00

    Our Nazi

    Waanzin
    Robert Kramer, 1984, video, ov de ond fr, 114'
    De vreemde eend in de bijt, een film binnen een film. Kramer gebruikt zijn camera op de set van “Wundkanal” van Thomas Harlan (zoon van Veit Harlan, een propagandistisch regisseur die erg geapprecieerd werd in het Reich) die een echte oorlogscrimineel wilde engageren voor een rol van oude SS-er die zich een proces achter gesloten deuren moet verantwoorden voor zijn daden tijdens de naziperiode. De filmploeg van Thomas Harlan worstelt dus met deze tachtigjarige, dokter Alfred Filbert, die persoonlijk de leiding had en deelgenomen heeft aan meerdere massamoorden tegen de Joodse bevolking van Litouwen en Wit-Rusland. Hij werd gearresteerd in 1959 en daarna veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de moord op 6800 mensen. Desalniettemin werd hij vrijgelaten om medische redenen in 1975. Met extreme verfijning werpt Kramer zich in de chaos die de aanwezigheid van deze man oproept, en waarvan Thomas Harlan het verhaal vertelt. Schokkend!
  • zon 04.10 > 17:30

    La cravate

    La cravate
    Mathias Théry, Etienne Chaillou, 2019, FR, DCP, ov fr ond eng, 97'
    Een das, dat is hét attribuut van de politicus. Voor Front National is het dan ook het symbool van hun zoektocht naar eerbiedwaardigheid: nieuwe naam (Rassemblement National), nieuw discours, nieuwe look. Kortom, een verjongingskuur... Vanuit het idee om jonge politici te filmen botsten Étienne Chaillou en Mathias Théry op Bastien, prille twintiger en al vijf jaar militant voor de extreemrechtse partij. Wanneer de presidentscampagne van start gaat, vraagt zijn overste meer engagement van de jongeman. Hij knoopt de das om als zijn oorlogstenue en hoopt zijn leven in een beslissende richting te duwen. Nu hij het kostuum van de politici machtig is, durft hij te hopen op een politieke carrière. Maar oude kwelduivels zouden zijn ambitie wel eens… de das kunnen omdoen. “La Cravate” gebruikt een uiterst origineel narratief opzet en laat zich beleven als een roman. Vanuit een zetel, recht in de camera kijkend, leest Bastien zijn eigen levensverhaal voor zoals het geschreven werd door de regisseurs. Hij geeft bijval, voorziet het van commentaar of verliest zich erin, zoals alle lezers ("Ben ik een klootzak?" vraagt Bastien aan de camera). In voice-over ontrollen de regisseurs dezelfde verhaallijn die ze illustreren met terzijde gefilmd materiaal. "We begrepen dat een direct discours over een partij die we willen bestrijden contraproductief kon zijn", lichten de regisseurs toe. "De kracht van de roman is om de aandacht te vestigen op een personage dat ons toelaat om tot een bepaald milieu door te dringen. We besloten dat het de rol van Bastien zou zijn om ons de codes te geven om de extreemrechtse partij te begrijpen en niet omgekeerd. Elke stap in zijn relatie met FN (hang naar autoriteit, respectabiliteit, verstoppen van oude trauma’s...) leert ons iets over de partij zelf. Door gebruik te maken van de taal van de fictie met beelden als een stomme film die plaats laat voor de literaire neerslag in voice-over neemt "La Cravate" de omgekeerde vorm aan van een militante (...+)
  •    zon 04.10 > 20:00

    Het filmarchief van de Sandoz-laboratoria   [Films + ontmoeting]

    Het filmarchief van de Sandoz-laboratoria
    Er waren eens... grote farmaceutische bedrijven die hun keurmerken ruchtbaarheid gaven met avant-gardecinema. Zoals Sandoz, dat zijn steentje bijdroeg aan de heropleving van de psychiatrie door op te treden als mecenas voor de filmkunsten op een vandaag ondenkbare schaal. In die periode bracht Sandoz psychotrope middelen op de markt (waaronder het bekende LSD). Deze tak van de geneeskunde faciliteerde het produceren van films over "psychologische staten" en waarin de verbeeldingsvrijheid niet beperkt bleef tot het medische discours van specialisten. En bij het zien van de geproduceerde films creëerden de artistieke aspiraties van het cinefiele mecenaat van Sandoz daarvoor onmiskenbaar het juiste klimaat. Nova wist enkele parels uit deze revolutionaire periode op te diepen en herontdekte in één moeite door twee uitmuntende cineasten: Jean-Daniel Pollet, telg van de nouvelle vague (wiens films recent gerestaureerd werden) en Eric Duvivier, neef van cineast Julien Duvivier, meester van de medische film en grondlegger van een cinematografisch genre: de wetenschappelijk surrealistische film. Om het Sandoz-filmarchief uit deze ongelooflijke periode van de jaren 1960-70 tot leven te roepen en van de nodige context te voorzien nodigen we cineast, schrijver en filmhistoricus Gérard Leblanc uit. Hij was eind jaren 1960 hoofdredacteur van het tijdschrift "Médecine et Cinéma", gefinancierd door het Sandoz-filmarchief, en medeoprichter van het geëngageerde tijdschrift "Cinéthique".
  •    don 08.10 > 20:00

    Je veux décider du travail jusqu’à ma mort   [Gegesticuleerde conferentie]

    Varia
    par Bernard Friot
    "Hoe meer ik met pensioen ben, hoe feministischer ik ben, omdat ik de vernedering voel van het ontkend worden als producent en te worden verheven als "zeer nuttig", "vrijwilliger" en andere troostprijzen. Ik weiger de uitnodiging om "te kalmeren", om "tijd voor mezelf te nemen na zo hard te hebben gewerkt". Ik pleit voor een tijdloos bestaan, ik weiger oud te worden door me te laten marginaliseren op het essentiële: de economische verantwoordelijkheid. Ik wil als gepensioneerde niet afgesneden worden van de andere essentiele dimensie van arbeid, naast het sociale nut ervan: de productie van waarde. Daarom weiger ik om als onproductief te worden beschouwd en om als pensioen het uitstel van mijn bijdragen op een rekening te ontvangen. Integendeel, ik eis dat ik tot mijn dood met pensioen ga tegen 100% van mijn beste nettosalaris, wat mijn carrière ook is. Daarom vecht ik ervoor dat wij allen, vanaf de leeftijd van 18 jaar tot aan onze dood, worden belast met het produceren van een economische waarde die vrij is van kapitalistische logica, en dus dat we beslissers worden over investeringen en kwalificaties, eigenaars van ons werkinstrument en baas over ons salaris." (Bernard Friot) Als econoom en arbeidssocioloog is Bernard Friot auteur van fascinerende werken over sociale zekerheid. In deze ‘conférence gesticulée’ (een soort van empowerende theatrale lezing) doet hij zijn passie uit de doeken als onderzoeker over dit onderwerp en belicht hij voorstellen zoals dat van het levenslange salaris. Bernard Friot is in Brussel op uitnodiging van Nova, FACIR (Fédération des Auteurs Compositeurs et Interprètes Réunis) en Econosphères voor workshops over de problematiek van het vrijwilligerswerk, de sociale zekerheid van cultuur en het statuut van (...+)
  • vri 09.10 > 19:00

    Zotte compil   [Kortfilms]

    Waanzin
    + Le ventre un supermonde
    Boris Lehman, René Paquot, 1973, BE, super8 > video, ov fr , 20'
    + Scrapbook
    Mike Hoolboom, 2015, CA, super16 > video, ov eng ond fr, 18'
    + Natpwe, le festin des esprits
    Jean Dubrel, Tiane Doan Na Champassak, 2012, FR, 16mm > video, zonder dial, ov 31'
    + Morsures
    Denis de Wind, 2018, BE, DCP, zonder dial, ov fr , 6'
    + L’homme machine
    Denis de Wind, 2017, BE, video, zonder dial, ov 12'
    + ...
  •    vri 09.10 > 21:30

    The ballad of Genesis and Lady Jaye

    Waanzin
    Marie Losier, 2011, FR, video, eng ond fr, 72'
    Genesis P-Orridge, performance artiest, muzikant, boegbeeld van de Angelsaksische underground, resideerde sinds begin jaren 2000 in New York waar ze in een BDSM-kelder Lady Jaye ontmoette die lid wordt van haar nieuwe groep Thee Majesty. De twee vrouwen lanceren een extreem experiment, door met plastische chirurgie fysiek op elkaar te gaan lijken, met het idee om twee delen van een nieuw wezen te worden, een “pandrogyn” wezen dat zich “Genesis Breyer P-Orridge” noemt. Op een knappe manier vertelt Marie Losier dit verhaal van een dubbele transformatie op basis van een onvoorwaardelijke liefde, bereid om alle lichamelijke, artistieke en sociale grenzen te verleggen, als de explosieve ontmoeting van kruit en kanon. Helaas is deze vertoning een postume hommage aan de onlangs op zijn zeventigste overleden artiest (maart 2020), dertien jaar na de dood van Lady Jaye… The show must go on! DJ in de bar op 18 september na de film (onder voorbehoud). De vertoning van 9 oktober wordt ingeleid door Marie Losier, gevolgd door een gesprek.
    + Min Tanaka à La Borde
    Joséphine Guattari / François Pain, 1986, FR, video, ov fr , 12'
  •    zat 10.10 > 19:00

    Massou is not dead !   [Ontmoeting]

    Waanzin
    Jean-Marie Massou overleed op 28 mei 2020 op 70-jarige leeftijd. Hij kon lezen noch schrijven, en leefde alleen en afgezonderd midden in een woud in het Franse Lot. Hij was een levende legende onder de Art brut-kunstenaars (zo stond hij centraal in de film "Le plein pays", vertoond in Nova). Enkel met de hulp van zijn bovennatuurlijk krachtige armen groef hij gedurende meer dan dertig jaar gigantische spelonken en ondergrondse galerijen om te bouwen aan wat hij “de Tempel” noemde. Hij legde honderden profetische boodschappen en dromen vast op audiocassettes en maakte inkervingen in ontelbare stenen en rotsen rondom zijn huis. Dit noemde hij zijn "missie": de "universele missie" om de mensheid te waarschuwen voor de nakende ondergang van de aarde, en dat wie die achterblijft beschermd zal moeten worden... Tijdens deze voorstelling belicht het collectief La Belle Brute (die Massou’s platen heeft uitgegeven) zijn werk aan de hand van visueel en auditief materiaal, dromen, boodschappen, films, foto’s. Ze vertellen ook meer over zijn passie voor film en het fictieproject dat met hem van start was gegaan… Na de voorstelling volgt een muzikale mix van La Belle Brute in de bar (onder voorbehoud).
  • zat 10.10 > 21:30

    Five Year Diary

    Waanzin
    Anne Charlotte Robertson, US, super8 > video, eng ond fr,
  • zon 11.10 > 15:00

    La cravate

    La cravate
    Mathias Théry, Etienne Chaillou, 2019, FR, DCP, ov fr ond eng, 97'
    Een das, dat is hét attribuut van de politicus. Voor Front National is het dan ook het symbool van hun zoektocht naar eerbiedwaardigheid: nieuwe naam (Rassemblement National), nieuw discours, nieuwe look. Kortom, een verjongingskuur... Vanuit het idee om jonge politici te filmen botsten Étienne Chaillou en Mathias Théry op Bastien, prille twintiger en al vijf jaar militant voor de extreemrechtse partij. Wanneer de presidentscampagne van start gaat, vraagt zijn overste meer engagement van de jongeman. Hij knoopt de das om als zijn oorlogstenue en hoopt zijn leven in een beslissende richting te duwen. Nu hij het kostuum van de politici machtig is, durft hij te hopen op een politieke carrière. Maar oude kwelduivels zouden zijn ambitie wel eens… de das kunnen omdoen. “La Cravate” gebruikt een uiterst origineel narratief opzet en laat zich beleven als een roman. Vanuit een zetel, recht in de camera kijkend, leest Bastien zijn eigen levensverhaal voor zoals het geschreven werd door de regisseurs. Hij geeft bijval, voorziet het van commentaar of verliest zich erin, zoals alle lezers ("Ben ik een klootzak?" vraagt Bastien aan de camera). In voice-over ontrollen de regisseurs dezelfde verhaallijn die ze illustreren met terzijde gefilmd materiaal. "We begrepen dat een direct discours over een partij die we willen bestrijden contraproductief kon zijn", lichten de regisseurs toe. "De kracht van de roman is om de aandacht te vestigen op een personage dat ons toelaat om tot een bepaald milieu door te dringen. We besloten dat het de rol van Bastien zou zijn om ons de codes te geven om de extreemrechtse partij te begrijpen en niet omgekeerd. Elke stap in zijn relatie met FN (hang naar autoriteit, respectabiliteit, verstoppen van oude trauma’s...) leert ons iets over de partij zelf. Door gebruik te maken van de taal van de fictie met beelden als een stomme film die plaats laat voor de literaire neerslag in voice-over neemt "La Cravate" de omgekeerde vorm aan van een militante (...+)
  •    zon 11.10 > 17:00

    Estate, a Reverie   [Film + ontmoeting]

    Périphéries (En ville !)
    Andrea Luka Zimmerman, 2015, GB-GB, HD, ov eng ond fr, 83'
    Samuel House was de laatste grote sociale woonwijk in de Londense Hackneywijk. Andrea Luka Zimmerman woonde er 17 jaar, in een tijd dat de site en de bewoners door de overheid in de steek waren gelaten, zowel architectonisch als sociaal. Toch was het steeds een thuis voor de regisseuse en vele anderen die door de maatschappij als ongeschikt en uitgesloten werden bestempeld. Zeven jaar lang, voordat de gebouwen in 2014 werden gesloopt, filmde ze intieme portretten van de bewoners, historische reconstructies die samen met hen werden ontworpen, evenals landschaps- en architectuurstudies en gedramatiseerde scènes. Het resultaat is een ontroerend portret van een gemeenschap die worstelt om te overleven in een tot sloop gedoemde ruimte, tegen de achtergrond van deze vraag: hoe kunnen we vechten tegen wat ons uitsluitend op basis van klasse, geslacht, capaciteiten of handicap, en zelfs geografie categoriseert? Voorstelling ingeleid en gevolgd door een gesprek met Andrea Luka Zimmerman.
  •    zon 11.10 > 20:00

    Here for life   [Films + ontmoeting]

    Périphéries (En ville !)
    Andrea Luka Zimmerman, Adrian Jackson, 2018, GB-GB, HD, ov eng ond fr, 87'
    Terwijl Andrea Luka Zimmerman zich in haar films interesseert voor thema’s zoals geheugen en sociale rechtvaardigheid voor gemarginaliseerde groepen, beoefent Adrian Jackson het theater van de onderdrukten. Voor deze film hebben ze samengewerkt met tien ongedisciplineerde Londenaren die een ongedisciplineerd leven leiden in de marge van de kapitalistische maatschappij die hun stad transformeert, waardoor huisvesting onbetaalbaar wordt, de openbare ruimte krimpt en gemeenschappen versnipperen. Gedeeltelijk gefilmd in een stadstuin op een voormalige vuilnisbelt tussen twee spoorlijnen, toont "Here for Life" met urgentie en gracieus de mozaïek van hun ervaringen, verlies en verwondering. Als een volksverhaal tegen de dictatuur van de normaliteit, waarin de collectieve dimensie nodig is voor verandering, zonder de individuele stemmen te minimaliseren. Deze film werd reeds getoond tijdens ons zomerprogramma, en won de grote prijs van het filmfestival ’En Ville!’. Voorstelling ingeleid en gevolgd door een gesprek met Andrea Luka Zimmerman.
  •    don 15.10 > 20:00

    Arguments   [Film + ontmoeting]

    Therapy Club
    Olivier Zabat, 2019, FR, DCP, ov eng ond fr,
    Als we ons schamen voor wat we zijn, dan is het erg moeilijk om te herstellen", leert Ron Coleman ons, zijn mouw optrekkend om zijn “Psychotic and proud” te tonen die op z’n schouder prijkt. Hij hoort stemmen. Samen met zijn vrouw, Karen Taylor, brengt hij in hun woning in Schotland "stemmenhoorders" uit heel Europa bij elkaar. In groep proberen ze een manier te vinden om de ketens van de psychiatrie van zich af te schudden, om zich te verlossen van het etiket "schizofreen" dat hen marginaliseert. Met behulp van sculpturen, schrijfsessies en geluidsopnames trachten ze deze vijandige en bedreigende stemmen waarmee ze samenleven, uit hun hoofd te verdrijven. Met "Arguments" brengt Olivier Zabat dit voor ons onzichtbaar, maar voor sommigen nochtans zeer werkelijke universum tot leven. Met heel wat nederigheid en gevoeligheid levert hij een geëngageerde documentaire die opgebouwd is als een mozaïek van portretten van mensen belaagd door stemmen waarmee ze proberen te onderhandelen. Een diepmenselijke film, waarin de groep en de creatie de bovenhand halen op angst.
  • vri 16.10 > 19:00

    Sandoz / L’ordre

    Waanzin
    Jean-Daniel Pollet, 1973, FR, fr ond eng, 40'
    “Kijk me niet in de ogen, want je raakt besmet door mijn blik.” Raimondakis, erudiet advocaat en woordvoerder van de melaatsen die al 50 jaar opgesloten zitten op het eiland Spinalongas, spreekt ons toe en hekelt de uitsluitingsmaatregelen die onze samenleving al eeuwenlang tegen melaatsen heeft genomen. Maar wie zijn nu de monsters? De zieken, de melaatsen, de misvormden? Of de samenleving van gezonde mensen die sociale segregatie instelt om zichzelf tegen de ziekte te beschermen? Terwijl het verhaal zich ontvouwt, staren de blinde ogen van Raimokandis ons aan en weerspiegelen het wangedrocht dat in elk van ons schuilt. Niemand komt ongedeerd uit de vertoning van "L’ordre", een radicale film die de toorn van de medische wereld over zich afriep en zelfs het voortbestaan van het Sandoz-filmarchief in het gedrang bracht. Deze film stelt de totalitaire gezondheid in vraag en is eigenaardig goed van toepassing op onze actualiteit.
    + Le Horla
    Jean-Daniel Pollet, 1966, FR, DCP, ov fr ond eng, 38'
  • vri 16.10 > 21:30

    La cravate

    La cravate
    Mathias Théry, Etienne Chaillou, 2019, FR, DCP, ov fr ond eng, 97'
    Een das, dat is hét attribuut van de politicus. Voor Front National is het dan ook het symbool van hun zoektocht naar eerbiedwaardigheid: nieuwe naam (Rassemblement National), nieuw discours, nieuwe look. Kortom, een verjongingskuur... Vanuit het idee om jonge politici te filmen botsten Étienne Chaillou en Mathias Théry op Bastien, prille twintiger en al vijf jaar militant voor de extreemrechtse partij. Wanneer de presidentscampagne van start gaat, vraagt zijn overste meer engagement van de jongeman. Hij knoopt de das om als zijn oorlogstenue en hoopt zijn leven in een beslissende richting te duwen. Nu hij het kostuum van de politici machtig is, durft hij te hopen op een politieke carrière. Maar oude kwelduivels zouden zijn ambitie wel eens… de das kunnen omdoen. “La Cravate” gebruikt een uiterst origineel narratief opzet en laat zich beleven als een roman. Vanuit een zetel, recht in de camera kijkend, leest Bastien zijn eigen levensverhaal voor zoals het geschreven werd door de regisseurs. Hij geeft bijval, voorziet het van commentaar of verliest zich erin, zoals alle lezers ("Ben ik een klootzak?" vraagt Bastien aan de camera). In voice-over ontrollen de regisseurs dezelfde verhaallijn die ze illustreren met terzijde gefilmd materiaal. "We begrepen dat een direct discours over een partij die we willen bestrijden contraproductief kon zijn", lichten de regisseurs toe. "De kracht van de roman is om de aandacht te vestigen op een personage dat ons toelaat om tot een bepaald milieu door te dringen. We besloten dat het de rol van Bastien zou zijn om ons de codes te geven om de extreemrechtse partij te begrijpen en niet omgekeerd. Elke stap in zijn relatie met FN (hang naar autoriteit, respectabiliteit, verstoppen van oude trauma’s...) leert ons iets over de partij zelf. Door gebruik te maken van de taal van de fictie met beelden als een stomme film die plaats laat voor de literaire neerslag in voice-over neemt "La Cravate" de omgekeerde vorm aan van een militante (...+)
  • zat 17.10 > 17:00

    Ralfs Farben

    Waanzin
    Lukas Marxt, 2019, DE-AT-ES-FR, DCP, de ond fr & eng, 74'
    "Ik ben nooit helemaal neergestreken in deze wereld." Ralf trok zich jaren geleden al terug in de woestenij van Lanzarote. Hij leeft er alleen in de overblijfselen van een villa die uitkijkt op de zee, op een boogscheut van een gigantische, verlaten stuwdam. Niets beweegt in dit minerale gebied, behalve dan de contouren van de ruige man of van een hond zonder meester die er rondzwerft, elk voor zichzelf, buiten de beschaving. De stem van Ralf richt zich tot wie komt luisteren. Hij beantwoordt de vragen die in stilte uitdoofden en vertelt ons over bestaan, overleven, het fragiele schot tussen de levenden en de doden, over de toekomst van de mensheid in een wereld gedomineerd door geld en competitie. Lukas Marxt volgt de hypnotiserende spinsels van de gedachten van Ralf. Hij puurt er de inzichten uit zoals de spiegel van de gek de lichtjes in de nacht vat. Een krachtige, organische visie, geworteld in de fysieke en mentale materie van een man waarvan men zegt dat hij "schizofreen" is.
    + Saute ma ville / Blow up my town
    Chantal Akerman, 1968, BE, 16mm, zonder dial, 12'
  •    zat 17.10 > 19:00

    La mort de Danton

    Périphéries (En ville !)
    Alice Diop, 2010, FR, ov fr , 64'
    Steve woont in Seine-Saint-Denis in een volksbuurt. Hij is zwart en droomt ervan om de rol van Danton in het theater te spelen. Drie jaar lang volgde hij het onderwijs van de Cours Simon in Parijs. Alice Diop, zijn buurvrouw in 3000, vergezelde hem op een sociale reis waarvan hij zelf niet erg zeker weet dat hij er recht op heeft, geblokkeerd door de angst voor het oordeel van anderen, door zijn verhaal van een kind uit de cité "waar je imago er niet toe doet of het proper of vuil is. Maar als je in Parijs aankomt is het niet zo". Achter het delicate en tedere portret van een jongeman uit de buitenwijken die de dingen wil laten bewegen, filmt de regisseuse al het geweld dat zo’n aanpak uitlokt in de zeer rigide Franse samenleving. Clichés, stigmatisering, gekaapte woorden: waarom is er altijd een prijs te betalen voor het overschrijden van de zeer beperkte rollen die onze afkomst ons heeft toegekend? De vertoning van elk van de twee films wordt ingeleid en gevolgd door een gesprek met Alice Diop.
    + Vers la tendresse
    Alice Diop, 2016, FR, HD, ov fr , 38'
  •    zat 17.10 > 19:00

    Vers la tendresse   [Films + ontmoeting]

    Périphéries (En ville !)
    Alice Diop, 2016, FR, HD, ov fr , 38'
    Hoe kun je over liefde praten als je een jongen bent en in een cité woont? Dat is de vraag waarmee Alice Diop worstelt in "Vers la tendresse". De film is een intieme verkenning van het mannelijk territorium in de buitenwijken, en toont vier jonge mannen met wie de regisseur spreekt over hun liefdesrelaties: "In Montreuil hangen jongens van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat rond voor mijn huis. Ik dacht dat ze misschien wilden praten en ik ging naar ze toe. Ik bood hen aan om met mij te werken en ik organiseerde een workshop met vier van hen. Toen ze hoorden wat ik gefilmd had, deden ze alsof ze zichzelf er niet in herkenden, maar ze spraken er anders over toen we elkaar persoonlijk ontmoetten." (Alice Diop)
    + La mort de Danton
    Alice Diop, 2010, FR, ov fr , 64'
  • zon 18.10 > 15:00

    Sileni

    Waanzin
    Jan Svankmajer, 2005, CZ, 35mm, ov cs ond fr & eng, 115'
    Deze film is vrij geïnspireerd op de romans van respectievelijk Edgar Allan Poe en Markies de Sade. Een barokke en grensoverschrijdende film over de kennismaking met de menselijke waanzin in de ogen van de naïeve Jean, die de absurde ambivalentie van de wereld ontdekt. Nachtmerries, hallucinaties, groteske personages en situaties, decadentie, zwarte humor, een enscenering van het schilderij "La liberté guidant le peuple" (Eugène Delacroix)… Alles wordt opgefleurd met stopmotion van restjes, het handelsmerk van onze Tsjechische meester van de animatiefilm. Voor Jan Svankmajer is het een horrorfilm die een ideologisch debat voorstelt over de manier waarop een psychiatrische instelling een middenweg zoekt tussen totale vrijheid en strikte opsluiting, waarbij hij de ergste aspecten van deze twee oplossingen als metafoor van onze levens ziet. Een surrealistische reis, satirisch, onvoorspelbaar, gek en in het hart van de waanzin. Deze film werd al in Nova vertoond in 2007, maar dat weerhoudt ons niet deze opnieuw te programmeren want volledig in lijn met ons thema.
  • zon 18.10 > 17:30

    The underbrush of the senseless

    Waanzin
    Martine deyres, 2015, FR-CH, DCP, fr ond eng, 89'
    “Kwetsbaarheid is de basis van alle organisatie. Als er in een gemeenschap geen kwetsbaarheid is, is het een kamp…”. Het laatste interview van Jean Oury, de grondlegger van de La Borde kliniek in Frankrijk, één van de meeste revolutionaire plekken voor de behandeling van krankzinnigheid. “The underbrush of the senseless” geeft het woord aan een wijze meester. Een meester-psychiater met meer dan 65 jaar praktijkervaring met psychoten, maar zeker ook een psychiater die een subtiele en diepmenselijke aanpak van de waanzin heeft uitgewerkt, becommentarieerd en onderwezen. Jean Oury tekent de fundamentele lijnen uit van zijn denken en illustreert zijn verhaal met literaire referenties en anekdotes. Zijn stem is zacht, duidelijk, aangenaam om te horen, op enkele uitglijders als “je moet de boel niet belazeren!” na. Want achter zijn karakteristieke welwillendheid gaat een stevig engagement schuil tegen alles wat neigt naar opsluiting, wat van ons een “gevangen soldaatjes” maakt.
  •    zon 18.10 > 20:00

    Ingrid + FiveYear Diary + L’ensemble des choses   [Performance]

    Waanzin
    + Ingrid
    Interprétation : Nathalie Rjewsky, Texte et mise en scène : Clément Laloy, Scénographie : Jean-François Castel, 30'
    + L’ensemble des choses
    Conception : Thomas Turine, Hélène Mathon, Musique live : Thomas Turine, Voix : Nathalie Rjewsky, Clément Laloy, 30'
  • don 22.10 > 19:00

    La cravate

    La cravate
    Mathias Théry, Etienne Chaillou, 2019, FR, DCP, ov fr ond eng, 97'
    Een das, dat is hét attribuut van de politicus. Voor Front National is het dan ook het symbool van hun zoektocht naar eerbiedwaardigheid: nieuwe naam (Rassemblement National), nieuw discours, nieuwe look. Kortom, een verjongingskuur... Vanuit het idee om jonge politici te filmen botsten Étienne Chaillou en Mathias Théry op Bastien, prille twintiger en al vijf jaar militant voor de extreemrechtse partij. Wanneer de presidentscampagne van start gaat, vraagt zijn overste meer engagement van de jongeman. Hij knoopt de das om als zijn oorlogstenue en hoopt zijn leven in een beslissende richting te duwen. Nu hij het kostuum van de politici machtig is, durft hij te hopen op een politieke carrière. Maar oude kwelduivels zouden zijn ambitie wel eens… de das kunnen omdoen. “La Cravate” gebruikt een uiterst origineel narratief opzet en laat zich beleven als een roman. Vanuit een zetel, recht in de camera kijkend, leest Bastien zijn eigen levensverhaal voor zoals het geschreven werd door de regisseurs. Hij geeft bijval, voorziet het van commentaar of verliest zich erin, zoals alle lezers ("Ben ik een klootzak?" vraagt Bastien aan de camera). In voice-over ontrollen de regisseurs dezelfde verhaallijn die ze illustreren met terzijde gefilmd materiaal. "We begrepen dat een direct discours over een partij die we willen bestrijden contraproductief kon zijn", lichten de regisseurs toe. "De kracht van de roman is om de aandacht te vestigen op een personage dat ons toelaat om tot een bepaald milieu door te dringen. We besloten dat het de rol van Bastien zou zijn om ons de codes te geven om de extreemrechtse partij te begrijpen en niet omgekeerd. Elke stap in zijn relatie met FN (hang naar autoriteit, respectabiliteit, verstoppen van oude trauma’s...) leert ons iets over de partij zelf. Door gebruik te maken van de taal van de fictie met beelden als een stomme film die plaats laat voor de literaire neerslag in voice-over neemt "La Cravate" de omgekeerde vorm aan van een militante (...+)
  • don 22.10 > 21:30

    What remains of madness

    Waanzin
    Joris Lachaise, 2014, FR, DCP, ov fr ond eng, 93'
    In het psychiatrisch ziekenhuis van Thiaroye aan de rand van Dakar zijn de zieken aan het woord. Hun woorden weerspiegelen de moeite die ze hebben om de wereld te begrijpen. Ze confronteren ons, stellen onze zekerheden ter discussie. De mentale ziekte wordt bekeken in de context van de miserie van de post-koloniale maatschappij. De schrijver Khady Sylla vertelt over zijn ervaring met mentale problemen tijdens heel de film. In het voetspoor van dokter Henri Collomb, pionier in de verzoening van westerse en traditionele geneeskunde, gaan we op zoek naar een alternatieve geneeswijze, met scenes van trance en magische rites, wars van folklore.
  •    vri 23.10 > 20:00

    Seuls les pirates   [Film + ontmoeting]

    Périphéries (En ville !)
    Gaël Lépingle, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 90'
    Na een kortfilm, een documentaire, twee middellange films (waaronder "Une si jolie vallée", in de vorm van een muzikale komedie in de Tarn), gaat "Seuls les pirates" rustig verder, in de strijd die een paar zachtaardige dromers, vrijbuiters en oplichters op straat voeren tegen de voortschrijdende gentrificatie in hun stad. Tussen stadspaviljoens, winkelcentra en nieuwe ecowijken beweegt de film zich voort in taferelen, waarbij genres worden vermengd en wordt gezworven tussen sociale kroniek, thriller en romantiek. De film permitteert zich uitstapjes en gaat op zoek naar het dagelijks leven van dappere gewone mensen, met humor en melancholie. Dit mengsel, deze fantasie, is wat "Seuls les pirates" kruidt. Met tedere humor wordt de bescheiden wereld van deze kleine mensen in scene gezet. En de strijd die op het spel staat is net zoals de film zelf: niet alleen een territorium dat gered moet worden, maar ook een ruimte waarin je jezelf ontmoet, een gedroomde horizon, verbeelding. Vertoning ingeleid en gevolgd door een gespek met Gaël Lépingle
  • zat 24.10 > 18:00

    Zotte compil   [Kortfilms]

    Waanzin
    + Le ventre un supermonde
    Boris Lehman, René Paquot, 1973, BE, super8 > video, ov fr , 20'
    + Scrapbook
    Mike Hoolboom, 2015, CA, super16 > video, ov eng ond fr, 18'
    + Natpwe, le festin des esprits
    Jean Dubrel, Tiane Doan Na Champassak, 2012, FR, 16mm > video, zonder dial, ov 31'
    + Morsures
    Denis de Wind, 2018, BE, DCP, zonder dial, ov fr , 6'
    + L’homme machine
    Denis de Wind, 2017, BE, video, zonder dial, ov 12'
    + ...
  •    zat 24.10 > 20:30

    Anosognosies   [Performance]

    Waanzin
    L'Appétit des Indigestes, BE, ov fr , 55'
    Je krijgt niet elke dag de kans om schizo’s in het echt te zien! De theatergroep L’Appétit des Indigestes is samengesteld uit zorgverleners en patiënten, gevestigde en beginnende kunstenaars. Hun voorstelling, die vertrekt vanuit teksten geschreven tijdens schrijfateliers, trekt waanzin in twijfel, van de meest zichtbare tot de meest onzichtbare, die van de mannen en vrouwen van wie men zegt dat ze normaal zijn, die van wie men zegt dat ze gek zijn: de geaccepteerde waanzin van verliefdheid, de maatschappelijke waanzin van nut en winst, de waanzin van het ego, de waanzin van labels en categorieën. Anosognosie is het onvermogen van een patiënt om haar of zijn ziekte te herkennen. Op het podium onthullen de acteurs hun kleine en grote waanzin terwijl in het publiek andere toeschouwers commentaar geven op de voorstelling. De vraag die op de achtergrond aanwezig blijft: wat hebben onze waanzin en onze anosognosie gemeen, wat maakt hen universeel en uiteindelijk diepmenselijk?
  • zon 25.10 > 15:00

    La cravate

    La cravate
    Mathias Théry, Etienne Chaillou, 2019, FR, DCP, ov fr ond eng, 97'
    Een das, dat is hét attribuut van de politicus. Voor Front National is het dan ook het symbool van hun zoektocht naar eerbiedwaardigheid: nieuwe naam (Rassemblement National), nieuw discours, nieuwe look. Kortom, een verjongingskuur... Vanuit het idee om jonge politici te filmen botsten Étienne Chaillou en Mathias Théry op Bastien, prille twintiger en al vijf jaar militant voor de extreemrechtse partij. Wanneer de presidentscampagne van start gaat, vraagt zijn overste meer engagement van de jongeman. Hij knoopt de das om als zijn oorlogstenue en hoopt zijn leven in een beslissende richting te duwen. Nu hij het kostuum van de politici machtig is, durft hij te hopen op een politieke carrière. Maar oude kwelduivels zouden zijn ambitie wel eens… de das kunnen omdoen. “La Cravate” gebruikt een uiterst origineel narratief opzet en laat zich beleven als een roman. Vanuit een zetel, recht in de camera kijkend, leest Bastien zijn eigen levensverhaal voor zoals het geschreven werd door de regisseurs. Hij geeft bijval, voorziet het van commentaar of verliest zich erin, zoals alle lezers ("Ben ik een klootzak?" vraagt Bastien aan de camera). In voice-over ontrollen de regisseurs dezelfde verhaallijn die ze illustreren met terzijde gefilmd materiaal. "We begrepen dat een direct discours over een partij die we willen bestrijden contraproductief kon zijn", lichten de regisseurs toe. "De kracht van de roman is om de aandacht te vestigen op een personage dat ons toelaat om tot een bepaald milieu door te dringen. We besloten dat het de rol van Bastien zou zijn om ons de codes te geven om de extreemrechtse partij te begrijpen en niet omgekeerd. Elke stap in zijn relatie met FN (hang naar autoriteit, respectabiliteit, verstoppen van oude trauma’s...) leert ons iets over de partij zelf. Door gebruik te maken van de taal van de fictie met beelden als een stomme film die plaats laat voor de literaire neerslag in voice-over neemt "La Cravate" de omgekeerde vorm aan van een militante (...+)
  •    zon 25.10 > 17:00

    Our Lucky Hours   [Film + ontmoeting]

    Waanzin
    Martine Deyres, 2019, FR-CH, DCP, ov fr ond eng, 77'
    In “Our Lucky Hours” is elk woord en beeld gewogen om ons onder te dompelen in de geschiedenis tussen 1930 en 1970 en in het dagelijks leven van een ondertussen legendarisch geworden psychiatrische inrichting: het Hôpital de Saint-Alban-sur-Limagnole. Met veel poëzie en gevoeligheid gebruikt Martine Deyres archiefbeelden, aangevuld met getuigenissen van boeren die verzorger geworden zijn dankzij de opleiding van de revolutionaire psychiater Francesco de Tosquelles. Hun onomwonden woorden beschrijven de praktische realiteit van de bewoners van Saint-Alban. De persoonlijke verhalen van enkele artiesten die er verbleven (Forestier, Sirvins, Arneval) vermengen zich in de film. We komen ook Paul Eluard tegen, vluchteling in Saint-Alban tijdens de oorlog. En Jean Dubuffet die er enkele werken komt verzamelen en nog andere bekende namen. De film heeft de allure van een verhaal waarin thema’s als de weerstand tegen het nazisme, art brut, surrealisme, een nieuwe kijk op waanzin, socialisering door werk, de uitvinding van therapeutische clubs en de geboorte van institutionele psychotherapie worden aangekaart. Na de voorstelling volgt een gesprek met Martine Deyres.
  • zon 25.10 > 19:00

    Baudouin de Jaer / Wölfli   [Performance]

    Waanzin
    INTERPRÉTATIONS DE L’UNIVERS MUSICAL DE ADOLF WÖLFLI par Baudouin de Jaer
    Tijdens zijn internering van 1900 tot 1930 begon de Zwitserse houthakker Adolf Wölfli (1864-1930) te tekenen. Na zijn dood liet hij in zijn kamer een kolossaal werk achter van 25.000 tekeningen, waarvan er 5.000 onleesbare muzieknoten bevatten. Gedurende 80 jaar zijn deze noten louter decoratief gebleven. Per toeval wist de Belgische violist en componist Baudouin de Jaer de code te ontcijferen en hem toe te passen op alle partituren van Wölfli. De muziek is geschreven op notenbalken van zes lijnen, wat op zich al eigenaardig is, en met twee passages op dezelfde notenbalk. Tijdens de tweede passage voegde Adolf Wölfli meer noten in, deze keer met het stokje naar beneden. Dit notitiesysteem stelde hem in staat veel ruimte te besparen, want zijn grootste zorg was dat het papier op zou raken. Adolf Wölfli wordt vandaag beschouwd als een belangrijke figuur in de Art brut. Tijdens dit concert vertolkt Baudouin de Jaer zijn muziek.
  • zon 25.10 > 21:30

    The act of killing

    Waanzin
    Joshua Oppenheimer, 2012, GB-DK-NO-GB, video, ov tl ond fr & eng, 158'
    Indonesië 1965. Generaal Soeharto gebruikt gangsters en paramilitaire organisaties om een miljoen van communisme betichte mensen te executeren. Vandaag maken deze mannen deel uit van een corrupt regime dat opposanten blijft vervolgen door elke vorm van politieke of syndicale organisatie in de dorpen te onderdrukken. Joshua Oppenheimer probeert getuigenissen van de slachtoffers van de massamoorden van 1965 te verzamelen, maar brutale interventies van de politie maken het project onmogelijk. Een overlever zegt hem vervolgens dat het filmen van de opschepperij van hun beulen de beste manier is om de wereld de ware aard van dit terreurregime te laten begrijpen. Gedurende 7 jaar filmt hij mannen in hun dagelijkse criminele leven en geeft hun de gelegenheid hun versie van de massamoorden te ensceneren. Uit hun met westerns en gangsterfilms doorweven fantasie borrelen groteske en adembenemende ondervragings- en executie scenes op. Een uitzonderlijke film die je niet onberoerd laat.
squelettes/seances.html
lang: nl
id_rubrique:
prog: