> Boris Lehman & co

Alors qu’il annonçait en 2017 prendre sa retraite après l’ultime épisode de sa saga "Babel", opportunément intitulé "Funérailles (de l’art de mourir)", voilà que Boris Lehman profite de la pandémie mondiale pour ressusciter et terminer pas moins de deux longs métrages, deux courts, et un opéra ! Bien sûr, personne n’était dupe, Boris étant le cinéaste par excellence qui filme comme il respire. C’est donc avec bonheur que le Nova accueille à nouveau ce maître du cinéma belge de la première personne, qui depuis les années 60 aurait pas loin de 500 films à son actif.

Toujours l’œil et l’esprit alertes, Boris tient à être présent à chaque projection, peu importe l’endroit et le pays, du moment qu’au bout du film, il rencontre son public. Trois de ses quatre derniers films seront présentés au Nova, dont son tout dernier, "Fantômes du passé", co-réalisé avec la cinéaste bruxelloise Sarah Moon Howe, aussi notre invitée dont on (re)découvrira "Ne dites pas à ma mère", son premier film autobiographique.

Vers 19h, une pause table d’hôte est prévue, accompagnée musicalement par Fanchon Daemers qui nous interprètera quelques chansons d’un répertoire populaire de révoltes et d’insoumissions, avant de la retrouver sur grand écran en chœur de tragédie de "Fantômes du passé" ...

www.borislehman.be
http://www.borislehman.be


Hoewel Boris Lehman in 2017 heeft aangekondigd dat hij met pensioen zou gaan na het laatste deel van zijn Babel-saga, toepasselijk “Funérailles (de l’art de mourir)” getiteld, heeft hij niet stil gezeten tijdens de wereldwijde pandemie, en heeft hij niet minder dan twee langspeelfilms, twee kortfilms en een opera vanonder het stof gehaald en afgewerkt ! Natuurlijk was er niemand die geloofde dat hij echt zou stoppen : Boris is tenslotte de cineast bij uitstek die filmt zoals hij ademt en vice versa. Het is dan ook met veel plezier dat de Nova opnieuw deze Belgische grootmeester van de film in de eerste persoon enkelvoud verwelkomt, die sinds de jaren 1960 een kleine 500-tal films op zijn naam heeft staan. Nog steeds even scherp van oog en geest, maakt Boris er een punt van aanwezig te zijn bij elke vertoning, ongeacht de zaal of het land, zolang hij maar aan het einde van de film de kans krijgt zijn publiek te ontmoeten.
We vertonen drie van zijn laatste vier films, waaronder zijn meest recente, "Fantômes du passé", mee geregisseerd door de Brusselse cineaste Sarah Moon Howe. Ook zij is te gast en we vertonen haar autobiografische debuutfilm "Ne dites pas à ma mère".

Rond 19u is er een pauze/gastentafel voorzien, muzikaal begeleid door Fanchon Daemers die enkele opstandige en rebelse volksliederen vertolkt, waarna we haar terugzien op het grote scherm in het hart van de tragedie van "Fantômes du passé".


Ne dites pas à ma mère

Nous ne pouvions manquer de faire un clin d’oeil à Sarah Moon, lors de cette longue balade cinématographique avec Boris Lehman. Co-réalisatrice avec lui du film "Fantômes du Passé", elle partage aussi un même besoin de filmer des moments de sa propre vie, comme pour mieux en saisir des raisons inavouées. Dans ce qui est son premier moyen métrage, Sarah Moon nous dévoile qu’à l’âge de 22 ans, alors qu’elle est encore étudiante, elle devient strip-teaseuse. A la recherche de sa féminité, sans repères avisés dans son entourage proche, elle décide de se débrouiller seule. Sa caméra Super8 l’accompagne, et huit ans plus tard elle nous livre ce film, sorte de conte de fée décalé des temps modernes, saisissant de franchise...


Ne dites pas à ma mère

Een knipoog naar Sarah Moon mocht niet ontbreken tijdens deze lange filmische wandeling in het gezelschap van Boris Lehman. Ze regisseerde samen met hem de film "Fantômes du Passé", en deelt dezelfde behoefte om momenten uit haar eigen leven te filmen, alsof ze de onuitgesproken drijfveren erachter beter wil begrijpen. In haar eerste middellange film onthult Sarah Moon hoe ze als 22-jarige studente stripper werd. Ze besloot haar eigen plan te trekken en op zoek te gaan naar haar vrouwelijkheid, met een Super8-camera in de hand. Acht jaar later leverde ze ons deze film af, een soort eigenzinnig hedendaags sprookje dat gekenmerkt wordt door een beklijvende openhartigheid...


Une histoire d’amour

Fruit d’une collaboration avec son amie Astrid Adverbe, "Une histoire d‘amour" sert de prétexte à Boris Lehman pour se confesser sur sa vie sentimentale. Entre légèreté et gravité, le film est construit tel un jeu entre Boris et Astrid, comme leur mariage d’un jour il y a cinq ans de cela. C’est aussi l’occasion pour Boris de démontrer que le cinéma est avant tout un instrument de séduction…

+ Ne dites pas à ma mère

Sarah Moon Howe, 2003, BE, super8 > video, fr , 28'

Nous ne pouvions manquer de faire un clin d’oeil à Sarah Moon, lors de cette longue balade cinématographique avec Boris Lehman. Co-réalisatrice avec lui du film "Fantômes du Passé", elle partage aussi un même besoin de filmer des moments de sa propre vie, comme pour mieux en saisir des raisons inavouées. Dans ce qui est son premier moyen métrage, Sarah Moon nous dévoile qu’à l’âge de 22 ans, alors qu’elle est encore étudiante, elle devient strip-teaseuse. A la recherche de sa féminité, sans repères avisés dans son entourage proche, elle décide de se débrouiller seule. Sa caméra Super8 l’accompagne, et huit ans plus tard elle nous livre ce film, sorte de conte de fée décalé des temps modernes, saisissant de franchise...

17.10 > 17:00
Une histoire d’amour

"Une histoire d’amour" is het resultaat van een samenwerking tussen Boris Lehman en zijn vriendin Astrid Adverbe, en dient als voorwendsel voor Boris om zijn liefdesleven bloot te geven. De film zweeft tussen lichtheid en ernst, als een spel tussen Boris en Astrid, net zoals hun huwelijk-voor-één-dag van vijf jaar geleden. Boris laat geen kans onbenut om te tonen hoe cinema vooral een verleidingsmiddel kan zijn.

+ Ne dites pas à ma mère

Sarah Moon Howe, 2003, BE, super8 > video, fr , 28'

Een knipoog naar Sarah Moon mocht niet ontbreken tijdens deze lange filmische wandeling in het gezelschap van Boris Lehman. Ze regisseerde samen met hem de film "Fantômes du Passé", en deelt dezelfde behoefte om momenten uit haar eigen leven te filmen, alsof ze de onuitgesproken drijfveren erachter beter wil begrijpen. In haar eerste middellange film onthult Sarah Moon hoe ze als 22-jarige studente stripper werd. Ze besloot haar eigen plan te trekken en op zoek te gaan naar haar vrouwelijkheid, met een Super8-camera in de hand. Acht jaar later leverde ze ons deze film af, een soort eigenzinnig hedendaags sprookje dat gekenmerkt wordt door een beklijvende openhartigheid...

17.10 > 17:00
Fantômes du passé (Comment l’histoire est entrée en moi)

"Le 18 mai 2018 j’ai eu un infarctus du myocarde. Pendant mon transport jusqu’à l’hôpital, et surtout pendant la coronarographie et l’opération du coeur qui a suivi, j’ai essayé de me souvenir des événements de ma vie, et les fantômes qui avaient été enfouis et si bien oubliés ont commencé à surgir de la mémoire". C’est avec ces mots que s’ouvre ce nouveau film de Boris Lehman, terminé pendant le confinement. Etre atteint par un accident de santé majeur, et voilà qu’on ne regarde plus la vie de la même manière. On fait le point sur là où on en est, on essaye de se remémorer les moments, les lieux, les visages qui ont habité notre vie. "Pas facile de résumer 50 ans de vie en 50 minutes", dit Boris. Avec une élégance et un esprit qui lui sont propres, Sarah Moon devient alors sa complice pour réaliser une sorte de pérégrination dans sa mémoire. Une autre femme, Julie Sandor, est au montage. Des images tournées il y a longtemps ou plus récemment sont exhumées et on se plaît à les revoir. Le ton est badin, par moment espiègle, et quelques fois plus grave. Une séquence en accéléré nous rappelle l’actualité qui a marqué ces cinq dernières décennies. Les images vont vite, comme le temps qui passe…

17.10 > 20:00
Fantômes du passé (Comment l’histoire est entrée en moi)

"Op 18 mei 2018 kreeg ik een myocardinfarct. Tijdens het transport naar het ziekenhuis, en vooral tijdens de coronaire angiografie en de daaropvolgende hartoperatie, probeerde ik me de gebeurtenissen in mijn leven te herinneren. De spoken die ik zo vakkundig had begraven en vergeten, kwamen weer in mijn gedachten bovendrijven." Met deze woorden opent de nieuwe film van Boris Lehman, voltooid tijdens de lockdown. Na een ernstige ziekte kijk je vaak niet meer op dezelfde manier naar het leven. Je maakt een inventaris van hoe de dingen ervoor staan, je probeert de momenten, de plaatsen, de gezichten die ooit een rol hebben gespeeld in je leven voor de geest te halen. "Het is niet eenvoudig om 50 jaar leven in 50 minuten samen te ballen", zegt Boris. Sarah Moon, met de elegantie en stem die haar geheel eigen zijn, vergezelt hem tijdens zijn omzwervingen doorheen zijn geheugen. Een andere straffe madam, Julie Sandor, zorgt voor de montage. Beelden die lang of kort geleden zijn gefilmd, worden vanonder het stof gehaald, en zijn als oude vrienden die je weer ziet. De toon is speels, soms ondeugend, soms wat serieuzer. Een time-lapse-sequentie herinnert ons aan de historische gebeurtenissen van de afgelopen vijf decennia. De beelden gaan snel, zoals het verstrijken van de tijd.

17.10 > 20:00
Une histoire de cheveux

"Histoire de cheveux" est annoncé d’emblée comme une suite de "Histoire de mes cheveux" (l’opus 5 de Babel) où Boris Lehman aurait dû s’échapper du camp de concentration où il avait abouti suite à une longue quête de soi. Nous ne verrons point cette séquence, seulement les errements du rescapé, ou plutôt les aventures de Boris en terre sibérienne début 2009. Comme de nombreuses bobines tournées pendant une vie entière de vagabondages cinématographiques, Boris aura ici attendu 11 ans pour monter ce énième carnet de voyage initiatique. À l’écran, de splendides et vastes paysages verglacés se succèdent, du lac Baikal jusqu’à Birobidzhan en passant par la Mongolie. Boris rencontre quelques habitants en chemin, qui font avancer le récit à l’instar de ses propres considérations, parfois empruntées à la littérature, avec poésie, gravité ou humour, souvent là où on s’y attend le moins… En définitive, une invitation à l’introspection autant qu’au voyage.

17.10 > 22:00
Une histoire de cheveux

Vanaf het begin wordt "Une histoire de cheveux" aangekondigd als een vervolg op "Histoire de mes cheveux " waarin Boris Lehman moet ontsnappen uit het concentratiekamp waarin hij beland was na een lange zoektocht naar zichzelf. Deze sequentie krijgen we niet te zien. Wel zien we de omzwervingen van Boris de overlevende en zijn avonturen in Siberië in 2009. Zoals vele beelden die Boris opnam tijdens zijn leven als filmende zwerver, heeft hij 11 jaar gewacht om dit verslag van zijn innerlijke ontdekkingsreis te monteren. Op het scherm volgen prachtige en uitgestrekte ijslandschappen elkaar op, van het Baikalmeer tot Birobidzhan via Mongolië. De enkele inwoners die Boris onderweg ontmoet, verheffen het verhaal naar een ander niveau, net zoals zijn eigen soms grappige, soms ernstige, maar altijd onverwachte poëtische mijmeringen, die vaak ontleend zijn aan de literatuur. Een film als een uitnodiging tot introspectie en tot reizen.

17.10 > 22:00
https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2515&lang=fr